Bir gün yatağımda gözlerimi açtım. Öyle aniden. Her sabah yaptığımız “anne 5 dakka daha” muhabbeti olmadan. Sanki bir başka kokuyordu evim yastığım ve masamın üzerinde duran kitaplar.. önceki gün birisi orda bırakıp gitmiş gibi. Yanımdaki yatakta uyuyan ablamın yüzü ne kadar tuhaf geldi o gün. Kalktım yataktan. Her gün neşeli sesiyle günaydın diyen annem kapıdan girmemişti. Uyuyordu herhalde.. ilk kez sabahın körü annemin güzel sesi olmadan yüzüme bir tokat indirilmiş gibi dinç uyanmışım. O gün fark ettim herhalde. Dolabımı açtım. Daha önce hiç görmediğim kıyafetler geçirdim üstüme. Evim ve yatağım gibi kokuyorlardı.. aşağıya indim aynalardan kaçtım bir süre. Acaba görüntüme de şu tuhaf kokudan sinmiş mi diye?.. korktum bakmadım. Akşamdan hazırlanmış kahvaltı sofrası uslu uslu beklerken burun kıvırdım ona. Çıktım. Sokak gitti ben gittim ama bir türlü varamadık varacağımız yere.. sanki daha önce hiç geçmemişim o sokaktan. Sanki o sokak yürümemiş hiç üstüme. Bir arpa boyu amma uzunmuş oysa.. Sonra tanımadığım insanlar gördüm etrafımda. Bazıları dostum bazıları düşmanlarım oldular birden bire. Her an yüzlerinden düşecekmiş gibi maskeleri ve altlarından tanıdık yüzler çıkacak sanki.. sadece benzetiyor muydum yoksa gerçekten de tanıdık yüzler miydi bunlar? Ne kadar gerçek rüyalar dedim..

Sonrası bilemediğim bulanık hüzünlü parçalı bulutlu hikayeler.. önce sustum. Sonra konuştum. Konuştukça bir şeyleri fark etmeye başladım belki de. Ne kadar ağladığımı bilmiyorum. Rüya olamayacak kadar gerçek olduğunu ilk kez fark ettim herhalde.. ben rüya olarak da görebilirdim. Ben gerçek olarak da görebilirdim. Oysa görme görmeme meselesi değildi mesele. Sonuç orda duruyordu ve gerçekti. Sağdan baksan da gerçekti soldan baksan da gerçekti. Ancak gerçek olabilecek kadar güzeldi gözleri.. ne kadar isyan ettiğimi bilmiyorum. Ama sonuç hala orda duruyordu ve ben dibe batarken artık ona bakabileceğim bir açının bile kalmayacağının farkına varıyordum. Sonraları ikiye bölündü hayatım. O zaman biraz düzen oldu herhalde. Sabah kalkıp gidiyor öğleden sonra geliyordum. Bu ana kadar her şey gerçekti. Sonra bir öğleden sonrası uykusu başlıyordu. Bir anda maskeler düşüyor. Düşler önüme düşüyor. Düşüşler kaybolup gidiyordu. Bir hayal başlıyordu ve ben içinde değildim. Dışında da değildim. Ama görebiliyordum en azından. Dibe batsam da göğe çıksam da görüyordum. Ama içinde değildim. Hiçbir zaman da olmayacaktım. Sadece izleyecektim.

Ama bütün bu saçmalıkların sonucu neydi biliyor musunuz?.. hiçbir şey değişmiyordu tabirim caiz ise bir yerlerimizi yırtsak bile değişmiyordu. Bir sabah kalkmıştım ve her şeyimi kaybetmiştim ama sonuçta ne olmuştu ki yani.. bir iki kağıt parçasıydı. Bir iki söz bir iki fotoğraf karesi.. tanıdık bir kokuydu.. tanıdık bir sesti.. akşamdan kalmış bir kahvaltı sofrasıydı.. sokaktı.. ne vardı yani. Ha benimdi ha değildi. Ne değişiyordu ki ne değişmiyordu. Sadece bakış açıları vardı. Sadece sonuç vardı ve sadece gerçekler.. hayallerim benimleydi ya da değildi ne değişiyordu ki gerçeğin kendisi değişmiyorsa.. hiçbir şey hiçbir zaman değişmiyordu, değişmeyecekti niye değişsindi ki.. çok mu iyi biriydim ki hak ediyordum iyiliği.. haykırıp yakarsam ne değişiyordu? Susup otursam ne değişiyordu? Space’imi açsam. Bir yazı yazsam. Haykırsam şikayet etsem ya da ölesiye sussam yazımda. Ne değişiyordu ki.. yazmasam ne olacaktı.. giden gitmişti.. giden gidiyordu ve giden hep gidecekti.. hiçbir şey değişmeyecekti ve yıllar sonra “HAYAT” diyecektim bunun adına..