Unutmak...Ne acı bi kelime...bi insan deli gibi sewdiği birini ya da yaşadığı bi olayı neden unutmak ister hayat neden bu kadar acımasız?? aşkları yaşarken hiç bitmeyecek gibi yaşıyoruz hep sevicez hiç ayrılmıycaz gibi ucuz yalanlar sölenir sewgiliye her seferinde...we öle bi gün gelirki en çok ihtiyacınız olduğu zamanda sewgili elinizi bırakır,üzgün bi surat ifadeyle kendine iyi bak der sessizce...'kendine ii bakmak'ne saçma bi cümle... kendimize kalıyoruz elinde sonunda hepimiz ne kadr yalnızız aslında...yaşadığımız her şey ne kadar sahte yoksa ben mi çok abartıyorum bilmiyorum.ama düşününce her şey bi gün bozuluyor bu yazıyı okuyanlardan ben aşık oldum we benim aşkım bitmedi bitmeyecek diyen warsa lütfen cvp yazsın..ama ii düşünün lütfen.

   ayrılınca insana en çok koyan anılar we sewdiğini başkasını sewerken görmek sanırım yani en azından ban en çok bunlar acı veriyor...sizi saran eller artık başkasına dokunuyor ne acı bi tablo...belkide başkasının gözünün içine baka baka seni sewiyorum diyodur artık biriciğiniz ...ayrılık zor demesi kolay yazmasıda kolay ama yaşaması gerçekten çok zor we çok acı verici...

sonra tabi bide anılar war...buluştunuz cafeler,sokakta gizlice birbirinizi hiç bırakmıycakmışçasına öptüğünüz saklı gizli köşeler,telefondaki mesajlar,belki bi yastık we kim bilir daha binlercesi...her biri film karesi gibi geliyor insanın aklına dimi ?we 'keşkeler'...keşke şunu yapmasaydım keşke şunu daha çok yapsaydım diyoruz çaresizce ağlamaklı we titrek sesimizle herşey bitince...klasik olucak ama son pişmanlık fayda etmiyor.işte bu yüzden insan doya doya yaşamalı aşkını...Ataol behremoğlu       şöyle diyor bi şiirinde;

      'Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey war:

       Yaşadın mı yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi

       Sewgilin bitkin kalmalı öpülmekten

       Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği...'

ne güzel yazmış şair ...mutluluğun değerini kaybedince anlıyoruz,sevgilinin değerini kaybedince anlıyoruz,ailemizim değerini kaybedince anlıyoruz...biz kaybedince anlıyoruz bir şeyin hayatımızdaki önemini...

  Melekler mutluluğu insanların bulamayacağı yerlere saklarlarmış... bi gün bi melek 'mutluluğu nereye saklasak insanlardan bitanesi buluyor başka yerler bulmalıyız' demiş düşünmüşler taşınmışlar we mutluluğu insanların içine saklamaya karar wermişler...çünkü insanlardan hiç birinin aklına gelmezmiş kendi içinden çıkarmak mutluluğu...melekler de mutluluğu insanın içine saklamışlar...

       Mutluluk hepimizin içinde arkadaşlar onu çıkarmakda bize kalmış...bu yazıyı okuduktan sonra bi 10 saniye düşünün we içinizdeki mutluluğu çıkarın hepinize tatlı we şans dolu günler...zaman ayırıp yazımı okuduğunuz için ayrıca teşekkürler