Ta gecenin dönemecinden duyulur çığlığım
Boş sorularda takılıp kalır hıçkırığım
Sensizlikte bu güneş ısıtmıyor tenimi
Bilmem ki dönmezsen ben ne yaparım .

Sensizliği gecelere öğretemedim gitti
Bu hasreti kalbim inan ki içemedi
Gözlerime saldıran karanlıklar sanmıştım
Gözyaşlarıymış meğerse ağlamakmış belli .

Ömrümün son durağından duyuldu çığlığım
Aşkını bir çiçek gibi vazomda sakladım
Yokluğunu bedenim taşır mı bilmem ki
Ben artık sana değil sevgine aşığım .

Sensizliği odama sevdiremedim gitti
Yokluğun bir kıştı tüm yazları tüketti
Kalbime bir imza attın hala duruyor
Nolur bir gün gelip onu sil bari !.....