Eylül Ve İntiharın Üşüten Parmakları

öyle sinsi

öyle baştan çıkartıcı bakma Eylül

çevirme hüzünlü gözlerini gözlerime

devrilme sarı bir dağ  gibi üzerime

kaldıramaz yorgunluğum ağırlığını

bensiz gez şehirleri- köyleri

bensiz ıslanın sırılsıklam

çünkü hiçbir tonun gerçek değil

hiç  bir duygu selin

ıslatamaz kurak yalnızlığımı

günden güne büyüyen

simsiyah bir boşluk  içinde

yaşamın ölümle iç içe girdiği

çorak  bir toprakta  kök salıyor varlığım

beni bana bırak Eylül

zamanı kendine  çekebilirsin

ama  beni  çekme hüznüne

çünkü her gelişin

yüreğimdeki filizleri kırıyor

sonra küsüyor tutunduğum dallarda

tek -tek kuruyup düşüyor

çürüyen umut yapraklarım

ve boğazımda intiharın üşüten  parmakları

sonrası  yine  ayaz

sonrası  yine ölüm..

19/Eylül/2007

Figen YARAR

Avşa Günlüğüm

alıntıdır...