Yeryuvara bırakılmak, ölüme doğmaktır. İlk soluk, son soluğun ilkidir; başlangıcı. Her geçen an, yitirilen/ölen en küçük zaman dilimidir. An, bir başka ana uzanırken, anların birlikteliği, ölüme uzanmaktadır oysa. Zamanın yitimi, uzamın da yitimi olacağından, geriye bir ölüm kalır

NE VARDIR Kİ ÖLÜM KADAR DOĞAL AMA BİR OKADAR KORKULAN!!!!!

KARANLIKTA HUZUR BULANLAR!!!!

Hayatın akışı yavaşladıkça, kanında donmaya başlıyor. Damarların kaskatı kesilip de duruncaya kadar artan ve dinmeyen acı. Karaya çalan acı kan.

Hep donmasını bekliyoruz. Çabaladıkça battığın kumul gibi değil. Yavaş değil, sürünerek, sürterek içinden. Hayat bir ölüm. Başından itibaren aheste gelen bir ölüm. Her an Fırtınadan önceki sessizlik veya Fırtınanın yansıması. Üzülerek değil sevinerek ölümü karşılamak gerek belki Ölüm sonu mu o da belirsiz.