ŞEHİTLERİMİZİ SAYGIYLA ANIYORUZ...
Vurulduğum yerde güneş açtı
Yine mi ağlıyorsun anne,
Cennetime yağmur yağdı
Öylece duruyor hayallerim, vatanım ellere yar değil.
Yârime mektup yazdım o gün.
Kınalı ellerinin kokusunu özledim demiş,
Bir kalp çizip içine de şafağımı yazmıştım.
Gece beni bir üç nöbetine uyandırmaya gelen çavuşla
Rüyamda seni gördüğüm ve beni uyandırdığı için tartışmıştım.
Bende her zamanki gibi var anne diyordum, var.
Hiç olmadı be anam, hiç olmadı
Nasıl isterdim, ardımda bir yar birde ana bırakmıştım.
Yolda bana "Sanki bu gece bir şeyler olacak" der gibi bakıyordu
Ama yiğitti söylemiyordu.
Nöbeti devraldığımızda garip bir sızı çöktü benimde içime.
Sanki terli terli su içiyor, seni üzüyordum be anam, öyle bir şeydi işte.
Cemil " yere yat " dediğinde çoktan yerde bulmuştum kendimi.
Anlamadım vurulduğumu, sıcacık bir şey hissettim sırtımda
Terliyordum, sanki yaz gelmiş öğlen sıcağı çökmüştü tepeme.
Cemil " dayan " diyordu, ama ağlıyordu
Gözyaşları yüzüme damladığında verdim son nefesimi.
Önce atalarım, sonra yârim canlandı birden gözümde.
Hoş gör be anam, kızma. Bende baba olacaktım
Daha adını bile koymamıştık oğlumuzun, iki ay vardı doğmasına.
Korkmayın, ağlamayın, gurur duyun.
Vasiyetimizdir.
Öyle evlatlar yetiştirin ki, adları Mehmet, soyadları Şehit olsun.
Yıl 1994, Mardin'in bir ilçesi. içimizde kanayan bir yaraydı terör. O
gece hilâlliydi ay, sır dolu bir karanlık. Mehmed, mevzisinde
karanlığı koklayarak derin nefes aldı.
'Bu nöbet son nöbetim. iki gün sonra elvedâ karlı dağlar, dumanlı tepeler...'
Arkadaşı göğüs geçirdi yanında:
'Benim sekiz ayım var. Allah bizi korusun! '
Burası terör yuvasıydı. Konuşmayı kesip, pür dikkat geceyi gözetlemeye
başladılar. Mevzi, yol kenarında idi. Herkes geçebilirdi. Kendilerine
doğru gelen iki karaltı gördüler. Bunlar yolcu gibiydi. Selam verip
geçtiler. Fakat o da ne öyle? 'Tak! .. Tak! ..' Selamla Mehmetçikleri
aldatan iki hain, geçer geçmez geri dönüp kurşun sıkmışlardı Mehmed'in
ardından. Bir yağmur gibi akmıştı kurşunlar beynine yiğidin. Yâ Rab!
Bu ne hainlik böyle? Al kanlar Mehmed'in göğsüne dolarken, O, hilâle
bakarak inliyordu:
'Hainler! .. Bugün analar yüzlerce Mehmed doğurdu... Allah! ...'
Anasına son mektubunda yazmıştı: 'Anacığım! Dün gece rüyamda melekler
elime kına yaktılar. Hayırdır inşallah! Bir gün al bayraklı bir tabut
görürsen avluda, sakın ağlama! ...'
Anası da, son mektupta, doğacak oğlunu müjdelemişti. O gece ana
yüreğini kanlı bir sızı kapladı. Namazdan sonra uzun uzun dua etti
oğluna. Ne çare, ertesi gün Aydın'a kor yumağı düşmüş, yürekler pâre
pâre olmuştu. Anasının gözyaşları sel olurken, Aydınlı haykırıyordu:
'Kahrolsun hainler! Vatan sağolsun! ..'
Mehmed'in naaşına bakanlar, hayretler içinde birşey gördüler. şehidin
sağ gözünden ince ince gözyaşları akıyordu yanağına. Kimbilir? 'Oğlumu
göremedim.' mi demek istiyordu?
Ve..
Ailelerin şehit olan çocuklarını kaybettiklerinde söylediği tek şey var;
'VATAN SAğOLSUN! ...
(alıntı).
