Şu çılgın Türkler kitabından alıntıdır!!
>Savasin
>en kanli gunlerinden biriydi.
> Asker en iyi arkadasinin az ileride, kanlar icinde
>yere dustugunu
>gördü.
>İnsanin basini bir saniye siperden cikaramayacagi gibi bir
>ates
>altindaydilar.
>Asker tegmenine kostu hemen:
>- Komutanim, bir kosu arkadasimi alip geleyim mi?
>"Delirdin mi?" der gibi bakti tegmen...
>- Gitmege degmez oglum, arkadasin delik desik olmus. Buyuk olasilikla
>ölmustur bile.
>Kendi hayatini da
>tehlikeye atma
>sakin!
>Ama asker o kadar israr etti ki,
>tegmen izin vermek zorunda
>kaldi.
>- Peki,
>dene bakalim!
>Asker yogun ates altinda firladi siperden ve mucize eseri, arkadasinin
>yanina
>kadar gitti, yarali arkadasini sirtlandigi gibi tasidi. Birlikte siperin
>icine
>yuvarlandilar.
>Tegmen kosup yaraliya bir goz atti ve nefes nefese bir kenara yikilmis
>askere
>döndu:
>- Sana hayatini tehlikeye atmaya degmez, dememis miydim! Bu zaten
>ölmus...
>- Degdi Komutanim, degdi! dedi asker.
>- Nasil degdi,
>arkadasin zaten ölmus, görmuyor musun?
>- Gene de degdi komutanim, cunku yanina vardigimda henuz
>yasiyordu...
>Ve onun son sözlerini
>duymak, dunyalara bedeldi benim icin...
>Ve, hickirarak, arkadasinin son sözlerini tekrarladi:
>"Gelecegini biliyordum!" GELECEGINI
>BILIYORDUM!
>Kalbimizde "arkadaslik" denilen bir mucize var. Nasil oldugunu, nasil
>basladigini
>bilemezsiniz. Ama bunun ozel bir armagan oldugunu, Allah'in bir lutfu
>oldugunu
>bilirsiniz.
>Gercekten de arkadaslar nadide mucevherlerdir. Yuzunuzu guldurup,
>basarmaniz
>icin cesaret verirler.
>Sizi dinlerler ve kalplerini acmaya
>hazirdirlar.
>en kanli gunlerinden biriydi.
> Asker en iyi arkadasinin az ileride, kanlar icinde
>yere dustugunu
>gördü.
>İnsanin basini bir saniye siperden cikaramayacagi gibi bir
>ates
>altindaydilar.
>Asker tegmenine kostu hemen:
>- Komutanim, bir kosu arkadasimi alip geleyim mi?
>"Delirdin mi?" der gibi bakti tegmen...
>- Gitmege degmez oglum, arkadasin delik desik olmus. Buyuk olasilikla
>ölmustur bile.
>Kendi hayatini da
>tehlikeye atma
>sakin!
>Ama asker o kadar israr etti ki,
>tegmen izin vermek zorunda
>kaldi.
>- Peki,
>dene bakalim!
>Asker yogun ates altinda firladi siperden ve mucize eseri, arkadasinin
>yanina
>kadar gitti, yarali arkadasini sirtlandigi gibi tasidi. Birlikte siperin
>icine
>yuvarlandilar.
>Tegmen kosup yaraliya bir goz atti ve nefes nefese bir kenara yikilmis
>askere
>döndu:
>- Sana hayatini tehlikeye atmaya degmez, dememis miydim! Bu zaten
>ölmus...
>- Degdi Komutanim, degdi! dedi asker.
>- Nasil degdi,
>arkadasin zaten ölmus, görmuyor musun?
>- Gene de degdi komutanim, cunku yanina vardigimda henuz
>yasiyordu...
>Ve onun son sözlerini
>duymak, dunyalara bedeldi benim icin...
>Ve, hickirarak, arkadasinin son sözlerini tekrarladi:
>"Gelecegini biliyordum!" GELECEGINI
>BILIYORDUM!
>Kalbimizde "arkadaslik" denilen bir mucize var. Nasil oldugunu, nasil
>basladigini
>bilemezsiniz. Ama bunun ozel bir armagan oldugunu, Allah'in bir lutfu
>oldugunu
>bilirsiniz.
>Gercekten de arkadaslar nadide mucevherlerdir. Yuzunuzu guldurup,
>basarmaniz
>icin cesaret verirler.
>Sizi dinlerler ve kalplerini acmaya
>hazirdirlar.
