TIKANIP KALDIĞINDA HAYAT
Bir yerlerde tikanip kaldiginda hayat, soluk almak güçlestiginde,
Yüregin susup, mantigin sürüklemeye basladiginda ayaklarini,
Daglara dönmeli yüzünü insan.
Yeni patikalar, yeni yollar seçmeli, yüregini ferahlatacak;
Yeni insanlarla 'tanismali, yeni kesifler yapacak....
Hep isteyip de, bir gün yaparim diye erteledigi ne varsa, Gerçeklestirmeyi denemeli!
Her geçen gece, ölüme bir gün daha yaklastigini; zamanin bir nehir,
Kendisinin bir sal olup da, O dursa da yolculugun devam ettigini anlamali.
Bas döndürücü bir hizla geçiyorsa birbirinin ayni günler,
Her aksam ayni can sikintisiyla eve giriliyorsa,
Degistirmeye çalismali bir seyleri;
Küçük seylerle baslamali belki; örnegin, bir kaç durak önce inip
Servisten, otobüsten; yürümeli eve kadar, yüregine takmali günes gözlüklerini;
Gördügünü hissedebilmeli!
Sagligini kaybedip, ölümle yüz yüze gelmeden önce,
Degerli olabilmeli hayat!
Illa büyük acilar çekmemeli, küçük mutluluklari fark etmek için!
Baskasinin yerine koyabilmeli kendini;
Aglayan birine "gül", inleyen birine "sus" dememeli!
Aglayana omuz, inleyene çare olabilmeli!
Su adaletsiz, merhametsiz dünyaya ayak uydurmamali; Sevgisiz, soysuz kalarak!
Dikeni yüzünden hesap sormak yerine gülden,
Derin bir soluk alip, hapsetmeli kokusunu içine...
Günesin dogusunu seyretmeli arada bir, seher yeli oksamali saçlarini...
Karda, yagmurda; sevincine, coskusuna; firtinada boranda; Öfkesine, isyanina ortak olabilmeli doganin!
Bir çocugun ilk adimlarinda umudu; bir gencin düslerinde gelecegi;
Bir yaslinin hatiralarinda geçmisi görebilmeli! Çalismadan basarmayi, sevmeden sevilmeyi, mutlu etmeden mutlu Olmayi beklememeli!
Ama küçük, ama büyük; her hayal kirikligi, her aci; Bir firsat yasamdan yeni bir seyler ögrenebilmek için; kaçirmamali!
Çünkü; hiç düsmemissen, el vermezsin kimseye kalkmasi için, hiç Çaresiz kalmamissan, dermani olamazsin dertlerin; aglamayi bilmiyorsan, Nesesizdir kahkahalarin;
Merhaba dememissen, anlamsizdir elvedalarin...
Ne, herkesi düsünmekten kendini, ne; kendini düsünmekten herkesi unutmamali!
Bilmeli; çok kisa oldugunu hayatin; hep vermek ya da hep almak için...
Sadece, anlatacak bir seyleri oldugunda degil,
Söyleyecek bir sey bulamadiginda da dinleyebilmeli!
Akli ve kalbiyle katilabilmeli sohbetlere...
Hafizasi olmali insanin; hiç degilse, ayni hatalari, ayni bahanelerle tekrarlamamasi için!
Sorulari olmali, yanitlari bulmak için bir ömür harcayacak! Dostlari olmali, ruhunun ve zihninin sinirlarini zorlayacak!
Herkese yetecek kadar büyük olmali sevgisi;
Ama, kapasitesi sinirli olmali yüreginin ki, hakkini verebilsin sevdiklerinin;
Zaman bulabilsin; Bir tesekkür, bir elveda için...
Yasam dedikleri bir sinavsa eger; Asla vazgeçmemeli sevmek ve ögrenmekten;
Ama, herkesi sevemeyecegini de her seyi bilemeyecegini de fark edebilmeli insan!
Tipki, her seye sahip olamayacagi gibi...
Zamanin ninnisiyle, uykuda geçirmemeli hayati...!
Yüregin susup, mantigin sürüklemeye basladiginda ayaklarini,
Daglara dönmeli yüzünü insan.
Yeni patikalar, yeni yollar seçmeli, yüregini ferahlatacak;
Yeni insanlarla 'tanismali, yeni kesifler yapacak....
Hep isteyip de, bir gün yaparim diye erteledigi ne varsa, Gerçeklestirmeyi denemeli!
Her geçen gece, ölüme bir gün daha yaklastigini; zamanin bir nehir,
Kendisinin bir sal olup da, O dursa da yolculugun devam ettigini anlamali.
Bas döndürücü bir hizla geçiyorsa birbirinin ayni günler,
Her aksam ayni can sikintisiyla eve giriliyorsa,
Degistirmeye çalismali bir seyleri;
Küçük seylerle baslamali belki; örnegin, bir kaç durak önce inip
Servisten, otobüsten; yürümeli eve kadar, yüregine takmali günes gözlüklerini;
Gördügünü hissedebilmeli!
Sagligini kaybedip, ölümle yüz yüze gelmeden önce,
Degerli olabilmeli hayat!
Illa büyük acilar çekmemeli, küçük mutluluklari fark etmek için!
Baskasinin yerine koyabilmeli kendini;
Aglayan birine "gül", inleyen birine "sus" dememeli!
Aglayana omuz, inleyene çare olabilmeli!
Su adaletsiz, merhametsiz dünyaya ayak uydurmamali; Sevgisiz, soysuz kalarak!
Dikeni yüzünden hesap sormak yerine gülden,
Derin bir soluk alip, hapsetmeli kokusunu içine...
Günesin dogusunu seyretmeli arada bir, seher yeli oksamali saçlarini...
Karda, yagmurda; sevincine, coskusuna; firtinada boranda; Öfkesine, isyanina ortak olabilmeli doganin!
Bir çocugun ilk adimlarinda umudu; bir gencin düslerinde gelecegi;
Bir yaslinin hatiralarinda geçmisi görebilmeli! Çalismadan basarmayi, sevmeden sevilmeyi, mutlu etmeden mutlu Olmayi beklememeli!
Ama küçük, ama büyük; her hayal kirikligi, her aci; Bir firsat yasamdan yeni bir seyler ögrenebilmek için; kaçirmamali!
Çünkü; hiç düsmemissen, el vermezsin kimseye kalkmasi için, hiç Çaresiz kalmamissan, dermani olamazsin dertlerin; aglamayi bilmiyorsan, Nesesizdir kahkahalarin;
Merhaba dememissen, anlamsizdir elvedalarin...
Ne, herkesi düsünmekten kendini, ne; kendini düsünmekten herkesi unutmamali!
Bilmeli; çok kisa oldugunu hayatin; hep vermek ya da hep almak için...
Sadece, anlatacak bir seyleri oldugunda degil,
Söyleyecek bir sey bulamadiginda da dinleyebilmeli!
Akli ve kalbiyle katilabilmeli sohbetlere...
Hafizasi olmali insanin; hiç degilse, ayni hatalari, ayni bahanelerle tekrarlamamasi için!
Sorulari olmali, yanitlari bulmak için bir ömür harcayacak! Dostlari olmali, ruhunun ve zihninin sinirlarini zorlayacak!
Herkese yetecek kadar büyük olmali sevgisi;
Ama, kapasitesi sinirli olmali yüreginin ki, hakkini verebilsin sevdiklerinin;
Zaman bulabilsin; Bir tesekkür, bir elveda için...
Yasam dedikleri bir sinavsa eger; Asla vazgeçmemeli sevmek ve ögrenmekten;
Ama, herkesi sevemeyecegini de her seyi bilemeyecegini de fark edebilmeli insan!
Tipki, her seye sahip olamayacagi gibi...
Zamanin ninnisiyle, uykuda geçirmemeli hayati...!
