Yoruldum bir gözde kaybolup öbür benlikte doğmaya.. doğduğuma inanmaya.. inanmanın hiçbir şey olduğuna.. lanet okurken bulurken kendimi karanlıkta.. bıraktım kendimi.. bıraktım yine boşluğa..

Anlamsız bir melodi mırıldanırken kulaklarımda.. kırdığım binlerce kalp yanımda.. nasıl olduğunu da anlamadım ya..

anlıyorum.. geçmişe duyulan o özlem olacak her zaman boğazımda düğümlenen bir sözcükmüş gibi hep orda kalacak usulca..

Ellerim nereyi tutuyor bilmiyorum.. kendimi gitmeli mi kalmalı derken hatırlıyorum.. sanki çok geçmişte gibi .. ben gidemedim de kalamadım da.. biliyorum..

Ne buraya aittim artık ne oraya.. bu karmakarışıklığın ortasında.. nasıl sevebildim bir benliği daha.. umulmadık.. tuhaf bir bağ.. ama sevdim.. sevdim boşuna..

Ne önümdekine aittim ne ardımda kalana.. birini ararken diğerini buluyordu gözlerim.. kalbim elli parçaya bölünmüş .. hep bir ağıt oluyordu içimde sevilip de yaşanamayanlara..

Çok üzgünüm çok.. nefretim öyle bir büyüdü ki içimde .. sığmıyor artık kalbime.. taşıyor.. gördüğü her ruhu parçalıyor .. susuyor.. o çok bitkin ölmek için .. ama ölüyor..

Nefeslerimin ne anlam taşıdığını bilmiyorum artık.. var olup olmadığını da.. belki öldüm de haberi daha gelmedi buralara.. çünkü benim dünyamda mutluluğa artık yer yok..

Gülüşlerim tuhaf sözcükler gibi.. anlamsız ve manasız.. sanki o gülüş kalbime ulaşamaz gibi.. sözcük dile ulaşmadan ölüyor gibi..

Ne çok düşündüm ölümü son günlerde.. ne çok ölüm gördüm hayallerimde.. ne çok arzuluyorum ve arzuladığıma da kızıyorum içten içe.. ne işime yarıyor bilmiyorum.. ama dudaklarımda tek bir kelime.. ölüyorum.. ölüyorum sessizce..

Beden önemli değil belki ruhum ölüyor benim.. nefessiz kalıyorum günden güne.. bu yüzden .. bu yüzden başkasına verecek nefesim.. sesim.. kalbim yok..

Kapkaranlık bulutlar var benim üstümde her daim.. her daim bir siyah.. her daim bir ölüm varken yaşamda.. nasıl canlı olduğumu iddia edebilirim küstahça..?

Ama biri fark etsin anlasın.. sırtını döneceğine yüzüme baksın.. görmüyor musun? Göremiyor musun? Bu ben değilim.. bu ben değildim.. her daim başımda o kara bulutlar ağlamaya başladı usulca.. kapkara damlalar arasında yok oluyorum.. kör müsün baksana!

Ölüyorum..

Ölüyorum..

Evet arkadaşlar gene sizinle paylaşmak istediğim bir hikaye var ama çok anlamlı ve bir okadar da dehşet ders verenbir hikaye.

Günlerden birgün yaşlı karı koca evde otururken kapı çalar.Yaşlı kadın kapıya yönelir ve açınca karşısına garip kılıklı bir adam belirir.Adam daha "kimsiniz?" demeye kalmadan durumu anlatır.Tabi bu arada adamın elindede bir alet bulunmaktadır.Kumanda türü bir alet üstüne bir sarı birde kırmızı düğme vardır.Adam açıklamaya başlar.

_Evet efendim.Şimdi kim olduğum kısmını geçelim ve direk neden burda olduğum kısmına bir açıklık getirim.Bu elimde bulundurduğum alet dikkatinizi mutlaka çekmiştir.Üstündeki sarı ve kırmızı düğmeler biri yaşam biri ölümdür.Şimdi dünyanın herhangi bir yerinde bir suçlu vardır.Bu düğmelerden kırmızı olana basarsanız anında suçlu hayatında son verecektir.Yani ölücektir.Eğer sarı düğmeye basarsanız suçlunun yaşamasına imkan sağlıcaksınız.Peki ödülünüz ne olucak derseniz.Ummmadığınız derecede bir çek alıcaksınız.Yanlız bu sadece ölüm için geçerlidir.Yaşamasına izin verirseniz ödülden yararlanamayackasınız.

Karı koca düşünmeye başlarlar.Zaten çok fakirler acaba ne yapmalı diye  fikir edinmeye çalışırlar..Zaten adam suçlu neden yaşasın ki diye hem fikir halinde evet bu suçlu cezasını ödemeli ve ölmeli.En azından o cezasını alırken bizde rahata kavuşmuş olacağız diye son kararlarını diler getirirler

Yaşlı adam;

_Tamam kararımız ölmesinden yana.

Ve aletin üstündeki kırmızı düğmeye basarlar.Gerçekten ölüm haberi anında gelir.Artık suçlu ölmüştür.

Gelen adam giderken;

_Evet efendim kararınız için sizi bekleyen ödül yarın adresinize gelicektir.İyi günler diyerek geldiği gibi gider. 

Sabah olur karı koca beklemeye başlarlar.Bir yandan aldıkları kararın onlar için ne kadar iyi olucağını bir yandanda acaba gerçekten bir ödül var m?ı diye düşünürler.. Derken kapı çalar ve bir zarf kapının ağzında görünür.

Yaşlı adam alır zarfı ve titrek elleriyle açar.Ve gördüğüne inanamaz rüyasında bile göremeyeceği bukadar büyük meblağı gerçekten görünce şok olur ama inanılmazda mutlu olurlar.Karı koca birbirini kutlarken birşey dikkatlerini çeker.Evet çekin altındai bir not.

Notta:

Evet tebrikler kazandınız.Ama unutmayınız ki artık sizde birer suçlusunuz.Ve şimdi oturun yaşamanıza devam edin.Fakat birilerinin sizin için düğmeye basacağını unutmayın ve bekleyin.

Evet arkadaşlar bu yazıyı ben birebir dinlediğim kadarıyla aktarıyıp yazıyom:=)Çok komik bir olay tabi ama ilkten tırsa bilirsiniz ona göre:=)

Olayın kahramanı minübüs şöförüdür kendileri..Günlerden birgün şöför herzamanki gibi iş için durağa gider ve işe koyulur.Çalışır minübüs belli bir mesafeden sonra bir müşteri biner minübüse.Arabanın en arka cam kenarında oturur.Minübüs şöförü nereye gideceğini sorar??

Ve müşteri:

_Bir yere gitmicem seni almaya geldim. Der

Şöför şaşkın bir ifade ile;

_Nasıl yani???

Müşteri tekrar cevap verir,

_Anlamıcak birşey yok ben AZRAİL'im canını almaya geldim.

Bizim şöför tabi işie geyiğe vurur.Gülmeye başlar.

_Hadi canım kesin öyledir der ve yola devam eder.Biryandan da gülmeye devam.

_Müşteri sen sanırım inanmıyorsun bana.O zaman 200 metre sonra ileride bir adam alıcaksın.Belki o zaman inanırsın der

Şöför gene güler;

_Tabi efendim nedemek derhal..

Neyse uzun süre sonra gerçekten 200 metre sonra bir adam biner münübüse.Oturur şöförün yanındaki koltuğa.Şöföre nereye gideceğini söyler ve yola devam ederler.Bizim geveze şöför çok canı sıkılır ve yanındaki müşteriye dert yanar.

_Biliyormusun?Arkadaki adam galiba deli.Bana azralim diyip duruyor.Ne insanlar var değil mi??

Adam arkasını döner ve sonra şöföre;

_Hangi adam???

Şöför gene gülerek,

_Aha işte en arkadaki cam kenarında şapkalı adam görmüyormusun??

_Hayır görmüyorum orda kimse yok siz iyimisiniz???

Şöför endişelenmeye başlar.

_Nasıl yani ordaki adamı görmüyormusun gerçekten??

_Hayır senden ve benden başka kimse yok burda.

Şöför iyice korkmaya bailar biryandanda ilk müşteri kıs kıs gülerek;

_Hala inanmıyorsun değil mi??Seni benden başka kimse ne duyabilir nede görebilir..

Şöför artık endişelenmekten çok emin olur.Ve adama çağresiz inanır.

Azrail;

_Evet ileride sağa çek 2 rekat namazını kıl ve artık gitme vakti der.

Bizim şöför dediğini yapar ve rekat için secdeye durur.Namazı bittikten sonra arkasını ne dönsün minübüs yok ortada:=)

Dünya başına yıkılır.Meğersem o azralim diye adamla sonradan münübüse binen adam hırsızlarmış.Biraz geç farkına varır bizim şöför ama iş işten geçmiştir.

Evet hikayeyi ilk duyduğumda bende tırsmaya başladım ama sonu oldukça komikti:=)Ve arkadaşlar bu hikaye gerçektir..Olay küçük bir kasabada gerçekleşiyor.Yazık çok yazık ama bir okadarda komik geldi bana:=)Umarım beğenmişsinizdir:=)