Ben ciğerlerime mayın döşüyorum sana koşarken

Sen yoksun

Önce bir şiir itiyor dilimi geriye

Adından öpüyorum,geçiyor

Kim inanır buna leyli?

Kaç adam sevdiğini adından öper?

Kaç sevgili adını öptürmeyi becerir?

Sana, adına hayal denen bir yalan söyleyeyim leyli

Sen ben

ben sen olayım

Gül suyu yağsın bulutlardan

Varlığımızı eritelim be leyli

Sesin sesime alaşım olsun

Duydun mu

Rüyanın karesiydi bu

Hayalin ölüsü

Çünkü herkesin göğüne gömülen bulutlar yok bende

Çünkü baktığını çöl gören bir deliyim

Çünkü aklım yok bende

Kalbim bende yok!

Kalbin bende yok!

Yoksun!

Arıyorum

Eriyorum

Kendini nereye sakladın be leyli?

Ellerimde beynine hançer saplanmış bir adamın resmi

Yoksun

Sağına konduruyorum yokluğunu

Soluna eğiyorum yokluğumu

iki ucu kendim olduğum bu savaşta

ceset olmaya hazırım

Bir iyiliğe var mısın ?

Gözlerinin beyazına sarılayım

Çenemde saçların kırkbin düğüm olsun

* * *

Yoksun

yine yoksun bu dünyamda.

ne sesin, ne kokun

ne gülüşlerin.

nerdesin kiminle

hangi şarkıyı dinliyorsun;

hangi hüznü yaşıyorsun yine?

durdu zaman o buruk şarkıda

saatler durdu, güneş durdu.

ve sen yoksun.

bir umut arıyorum,

bir ışık karanlıkta.

elimi tutacak bir el; bir sevinç

bir el uzat ellerime, ne olur.

yoluma yoldaş olacak bir ses, ne olur.

ama sen yoksun.

okyanusta bir damla su

kavrulmuş dudaklarıma.

ve gönlümü rahatlatacak bir nefes türkü.

üşüdüm bu yalnızlıktan.

yoruldum.

sen yoksun..

usandım buruk sevdalardan

kırık kalplerden.

bir hikaye anlat bana ayrılıksız.

bir mavi; bir yeşil:

ve nihavent olmayan bir şarkı,

hüzünsüz ayrılıksız.

ama sen yoksun.

esen rüzgarlarda kokun

çağlayan derelerde sesin var.

sıcaklığın gün ışığında,

karanlıklarda hasretin.

yağmurlar ıslatır beni, yalnızım

ve sen yoksun.

ve sen yoksun bu dünyamda.

ama:

sevdandır beni hayata bağlayan

sevdandır acılar içinde yüreğimi dağlayan

Mevla bağışlasın beni! affetsin.

o nurla, sevdanla

şu gönlümdür her gün ağlayan.

ama sen yoksun.

yoksun işte yok…