Bir gün Şeytan, dünya çapında konvansiyonel bir toplantı için tüm dostlarını çağırmış.
Açılış konuşmasında demiş ki:
Müslümanların Camilere gitmesini engelleyemiyoruz. Kur'an okumalarını ve gerçekleri öğrenmelerini de engelleyemiyoruz. Allah ve elçisi ile sağlam ilişkiler kurmalarını da engelleyemiyoruz.
Allah ile bir kere bağlantı kurduklarında üzerlerindeki gücümüz kırılıyor. Dostları demiş ki:
Gerçekten zor bir durum, peki ne yapalım? Şeytan demiş ki: Bırakın Camilere gitsinler. Fakat zamanlarını
çalın, böylece Allah ve elçisi ile bağlantı kuramasınlar..
Sizden isteğim budur. Şeytan devam etmiş:
Dikkatlerini dağıtın, böylece gün boyunca Allah ile hayati öneme sahip bağlantıyı kuramasınlar.
Dostları şaşırmış: Bunu nasıl başaracağız?
Şeytan:
Hayatın önemsiz ayrıntılarıyla zihinlerini sürekli meşgul et! Müslümanların kulaklarına şunu fısılda:
Harca, harca, harca.. Borç al, borç al, borç al..'
Kadınlarını işe girip uzun saatler boyunca çalışmaları için ikna et ! Erkeklerin haftada 6-7 gün, günde 10-12 saat
çalışmalarını ve böylece hayatlarında boşluk kalmaması için planlar yap! Çocukları ile zaman geçirmelerini engelle!
Evleri ferahladıkları bir yer olmaktan çıkacaktır! Zihinlerini o kadar meşgul et ki kendi iç seslerini (oto kritik, nefis
muhasebesi) dinleyemesinler!
Böylece kafaları karışacak, Allah ve elçisi ile zihinsel beraberlikleri kopacaktır.
Bravooo, mükemmel fikir, diye alkışlamış dostları. Durun, daha bitmedi, diye devam etmiş Şeytan:
Kahvehanelerde, doktor muayenehanelerinde, kafe'lerde masaları gazete ve dergilerle doldur! Zihinlerini 24 saat haber bombarıdmanına tut! Araba kullanma esnasında tefekkür etmelerini, İnternete girenlerinin mailboxlarını,
junk maillerle, sipariş katalogları ile, bahislerle, çekilişlerle, promosyon ürünleri ile ve boş umutlarla doldur!
Gazete ve TV'leri ince yapılı güzel modellerle doldur ki kocaları dış güzelliğin önemli olduğuna inansınlar
ve hanımlarından hoşlanmasınlar!
Kadınların, akşamları kocalarıyla ilgilenemeyecek kadar çok yorulmasını sağla!
Eğer kadınlar, erkeklerin ihtiyacı olan sevgiyi veremezlerse,erkekler bu sevgiyi başka yerlerde
arayacaklardır!
Çocuklarına namazın önemini anlatmalarını engellemek için hikaye kitaplarını tavsiye et!
Doğaya çıkıp Allahın yaratma sıfatını görmelerini engellemek için onları çok meşgul et, eğlence parklarına,
fuarlara, spor karşılaşmalarına, oyunlara,konserlere, sinemalara vs götür! Oralarda kavga çıkarıp
birbirlerini vurmaları sağla! Bizim işimiz fitne çıkarmaktır, bunu unutma! İslami dostluklar ve sohbetler yerine, taraftar-parti
dostluklarını ve dedikoduları teşvik et!
İşte plan bu! Futbol, hayatlarının odağı olsun. Futbolcuların isimlerini çocuklarına ezberletmeyi marifet
saysınlar! Ancak İslamın şartlarını merak bile etmesinler! Kurnazca plan için dostları şeytanı
çılgınca alkışlamışlar ve ülkelere dağılırken Müslümanları daha fazla meşgul edeceklerine, telaş içinde oraya
buraya koşuşturacaklarına, Allah'a, Elçisine ve ailelerine daha az zaman ayırtacaklarına söz vermişler. Sence bu plan başarılı mı?

Kaynak:http://www.islamgul.com/

Yedisinde Annesiz Ceylan'a,


Cellatların kolları arasında giyotine, ölüme götürülen annem döndü, bana baktı. Son anlarında, son bir söz söylemek için değildi bu bakış. Uzun uzun süzdü beni. Ölümünden önce ağzından dökülen son kelimeleri şu sözlerdi:

Oğlum, hırkanı giymemişsin… Üşüteceksin!



Sanmayın ki yaşamaktan çok hatıralarımla kavgalıyım. Çingenelerin her köşeye tezgâh açtığı bir anneler gününden artakalmış kederimin cilveleşmesi bu satırlar. Para için yatağa girmiş beden tacirlerinin, koynunda sinek olsa ona bile koca sıfatını yakıştıranların gösterdiği bir cilve bu. Birkaç dakika sonra kimsenin kimseyi tanımayacağı, ama nikotinden sararmış dişlerden dökülen pörsümüş sırnaşmalara benziyor cilveleşmem…

Babamı, birini ölüme uğurlayışı oyuncağını kaybetmek sanan bir yaşta kaybettim ben. Yani kimseye, küçük bir sandalın omuzlarına muazzam yükler yüklemeyi anımsatan nasihat imkânı veremediğim bir yaşta. Çünkü ölüm, küçük cüssemin içinde ancak uzak kentlere arada bir gelmek üzere yola çıkanların serüvenini çağrıştırıyordu. Gidecek ve bir zaman sonra kocaman özlemlerle geri dönecekti. Elinde türlü oyuncaklar… Bilmem, belki de babamın bir oyuncakçı dükkanına dönüşeceğini düşünerek çok da sendelemedim. Ama bu serüvenin gerçek olmadığını, yıllar içinde kafama vurulan yokluk balyozuyla hayat bana hep anlattı. Başıma vurulan bu her darbe, artık geride yetimini korumaktan başka vazifelerini ve umutlarını bağrına gömen annemin dizinin dibinden ayrılmamama neden oluyordu. Bayatlamış ekmek kokusuna hasret duyar gibi onu kaybetmekten çok korkar olmuştum. Öyle korkularım oluşmaya başlamıştı ki, başı ağrısa öleceğini sandığım anneme ecza dolabında ne kadar ilaç varsa, annem kaşlarını azarıyla birlikte çatsa da ona bu ilaçları içmeyi ikna etmeye çalışacak kadar. Yeter ki ecza dolabında bir ecza göreyim. Aspirin, penisilin, öksürük şurubu, antibiyotik…

Büyümek çoğu zaman ayrılmayı ifade ediyordu bulunduğumuz yerde. Hayat temaşasının size verdiği vazifeleri yerine getirmek için ya sanayide araba tamircisi, marangoz kalfası, terzi yamağı olacaktınız, ya da bir fakülteye büyük adam edasıyla adımınızı atacaktınız. İçimde aşk çocuklarının hüznü vardı, gidiyordum. Uzaklara gidiyordum. Uzak ve bilinmedik yerlere. Peşine düşeceğim zenginliği bulmak, hatırı sayılır bir insana dönüşmek, camekânda sergilenmek için. Ergenliğimle beraber annemin yıllarca boynuma özenle yerleştirdiği kravatları artık kendi ellerimle bağlayacak yahut bu zanaatı bir hayat arkadaşına teslim edecektim. Teslim etmek sorun değildi de annemden ayrılırken kazanacaklarımdan çok kaybettiklerim yüzüme çarpılınca, bana miras kalan onu her hatırladığımda bundan böyle uyuşacak kollarım olacaktı. Henüz kapımı dönme vakti çalmadan haysiyetli yaralarıyla ve sancılarıyla dimdik ayakta duran annemin hasta olduğu haberi gelmişti. Hastaneye kaldırılmış.

Zelzele sonrasında yerle bir olmuş korunağın molozları altında bizden olanı buluruz diye kimseye söylemeye cesaret edemeden içinde yaşattığımız beklentiyi bulma karmaşası kaplamıştı tüm benliğimi. Bir kunduz gibi toprağı eşelercesine hastane koridorlarında koşuyordum. Hangi oda numarasının hangi rakamla yazıldığını fark edemeyecek bir şaşkınlık, dünyayı ben ve başkaları diye ikiye ayıran bir bencillikle. Nefes nefese kalmamı bile gizleyerek koştum yatağında bir çocuk masumiyetiyle uzanmış yatan annemin kollarına. Ne güzel kucağı olur annelerin. Cehennem ateşi kadar büyük, cennetin nuru kadar parlak. Odada bulunan refakatçilere “ benim oğlum” derken duyduğu gururu anlatamam. Hangimiz layığız ki bu koca merhamete?

Kaç saat onu dinlemeden oturduğumu bilmiyorum. Annemi dinleyemiyordum çünkü, başı ağrısa ecza dolabını bile yutmasına çalıştığım annem kendi anlamasa da, ya da biz üzülmeyelim diye hislerini belirtmese de amansız bir çaresizliğin içinde gibiydi. Sebebi bilinmeyen uzun uzun öksürükleri, hızla verdiği kiloları, içine çökmüş yanağı ele veriyordu bu yaman hali. Okuduğum tüm kitaplar, dinlediğim tüm ölümcül hastalıklar hastalığın ne olduğunu az çok tahmin etmeme iltimas etse de doktoru ilk gördüğümde çaresizce “ince hastalık” mı? Demekten alıkoyamıyordum kendimi. İnsan nasıl da yakıştıramıyor kanseri annesine. Doktor da yakıştıramamış olacak ki tam tekmil başka bir hastaneye yolluyordu bizi ertesi sabah… Bir de onlar baksın.

Ertesi gün, hiç uyumadığım gecenin sabahında sanki hiçbir şey yokmuş gibi annemi alıp tam donanımlı hastaneye götürmek için yola koyulduk. Yol boyunca yapmadığım şaklabanlık kalmamıştı. Epeydir duymadığım azarını uzun süre bana sabrettikten sonra yapsa da artık bunun son azarlamaları olacağını hissediyordum. Gün olur ki arsızlığın için de umutsuzluk da yer bulur. Azarlarını özleyeceğim annem hastaneye de gidiyordu, annem elden de gidiyordu. Avuçlarımdan damlayan tedirgin terler akıtamadığım göz yaşlarımdı. Demek avuç içleri de ağlarmış. Annem ise büyük bir tevekkülle arabanın içinde öylece oturuyordu. Çaresiz kalınca mı büyür tevekkül yoksa? Yoksa nedir bu annemdeki sükûnet?

Hastane kocaman, yaralarım kocaman, fütur kocaman. Bizi bekleyen doktoru bir müddet bekledikten sonra odasında bulmaca çözerken bulduk. İşte o zaman hayatın bulmaca çözmekle, ölümü beklemek arasındaki çığlıkların ortasında olduğunu biraz daha anladım. Kalbim sıkışıyor, yüzüm gülüyor, az sonra dile getirilerek resmiyete kavuşacak hastalığın adını öğrenmeye yaklaşıyorduk. Bulmacayı ve kahvede bulmaca çözenlerin kaleminden daha pahalı olan kalemini kenara bırakan hekim bey yüzümüze, röntgen filmine, anneme, bana, boşluğa sırayla bakıyordu. Doktorun hastam dediği, benim annem olanın dışarı çıkması gerektiğini söylüyordu. Sonra da üç beş günlük ömrü kaldığını söylediği annemin hastalığını. Akciğer CA.

Tam on dört gün sürdü bu inançsızlık, inanç, kalabalık, bekleyiş. On dört gün boyunca her an ölümün beklediğim annemi her gün biraz daha yitirmek, yitirmek, yitirmek, yitirmek, yitirmek, yitirmek, yitirmek, yitirmek. Koridora çıkınca her defasında hıçkırıklara boğulmakla odasına girince aptal aptal gülümseyerek geçti bu on dört gün. On dört gün, on dört zaman, sene, yıl, ay, saniye, dakika, hafta.

Babamın ölümünü siyah beyaz hatırlıyorum. Annemin ölümü ise tören eşliğinde oldu. Kollarımın yarısını bu on dört gün içinde yitirdim. Kalanıysa zaten kötürüm.

Çingenelerin her köşeye tezgah kurduğu bir anneler gününden artakalmış kederimle yazmıyorum aslında. Zaten bu keder böğrümde halayını eksik etmiyor.

Kutlamayın artık şu anneler gününü. Annesizler her sene bir gün daha az yaşıyor.


Bülent Parlak

Katliamın yaşandığı Bilge Köyü’nde aralarında süt emen bebeğin de bulunduğu 70 çocuğun öksüz ve yetim kaldığı belirlendi.

KATLİAMDAN GERİYE KALAN ÇOCUKLAR

KATLİAM BU EVDE YAŞANDI

KANLI BASKIN BU KÖYDE YAPILDI

KÖYDEN FERYATLAR YÜKSELİYOR

KATLİAMIN PLANLANDIĞI TÜRBE

Bu çocuklara Kürtçe bilen psikologlar tarafından destek veriliyor. Mardin Sosyal Hizmetler İl Müdürü Fevzi Hamidi, köylülere sosyal destek vermek amacıyla bir ekip oluşturduklarını belirterek, şunları söyledi "Saldırı nedeniyle 35 çocuğun hem annesi, hem de babası ölmüş. Ayrıca annesi ölen 20, babası ölen 15 çocuk tesbit ettik. Biz köyde Kürtçe bilen bir psikolog görevlendirdik. Kadın ve çocuklara yönelik rehabilitasyon çalışması başlattık. Anne ve babasını kaybeden çocukların yakınları kabul ederse devlet koruması altına alıcağız. Kabul etmezlerse her çocuk için ailelere 350 TL para yardımında bulunacağız."

Kaynak:http://content.hurriyet.com.tr/?path=/gundem/11595700.asp&y=41&mid=11595700

Bir kaç gün önce sınavlarım nedeniyle paylaşımda bulunamayacağığımı söylemiştim.Ama iki gündür kanımı donduran haberin takipçisi olarak bu haberi paylaşmak istedim.Peki neden?Zaman geçiyor geriye dönüp baktığımda geçmişteki halimizin ve içinde bulunduğumuz halin arasındaki farkı farketmek için.Kısa keselim.Evet 5 Mayıs 2009 tarihinde sabah haberlerinde mardinde bir köy nişanında 44 kişinin katliamı gerçekleşmişti.Tabi bugüne kadar henüz kesin sonuç yoktu işte sonuç:=(  

Köklerini kazıyacaktık

Mardin’in Bilge Köyü’ndeki katliamın sebebi, ’toprak ve kız meselesi’ çıktı.

KATLİAM BU EVDE YAŞANDI

KANLI BASKINDAN GERİYE BU FOTOĞRAFLAR KALDI

KANLI BASKIN İŞTE BU KÖYDE MEYDANA GELDİ

İŞTE 44 KİŞİYE MEZAR OLAN EV

İŞ MAKİNELERİYLE MEZAR KAZIYORLAR

Katliam sanığı 14 yaşında

Mardin'in Mazıdağı ilçesine bağlı Bilge köyünde 44 kişinin ölümüne neden olan saldırıyı gerçekleştirdikleri gerekçesiyle tutuklanan 8 kişi arasında 14 yaşında bir çocuğun da bulunduğu öğrenildi.

Önceki akşam Bilge köyünde nişan törenine yapılan 6'sı çocuk 16'sı kadın toplam 44 kişinin ölümüne ve 3 kişinin yaralanmasına yol açan saldırının ardından gözaltına alınan A.K.Ç, M.S.Ç, S.Ç, M.Ç, Ö.Ç, A.H.Ç, M.Ç. ve 14 yaşındaki M.Ş.Ç. Mazıdağı Jandarma Komutanlığındaki sorgusunun ardından savcılığa sevk edildi.

Savcılıktaki ifadelerinin ardından nöbetçi mahkemeye çıkarılan 8 kişi, tutuklandı.

Gözaltına alınan 2 şüphelinin sorgusuna ise başlandığı kaydedildi.

İŞTE ÖLENLERİN İSİMLERİ

Çelebi ailesinin iki grubu, önce paylaşılan toprak konusunda anlaşmazlığa düştü. Ardından bir tecavüz, ilişkileri iyice gerdi. Bu olaya karşılık, saldırıda öldürülen Sevgi Çelebi istendi. Ancak Sevgi, hasım aileye verildi. Bunun üzerine nikah evini basan maskeli saldırganlar, 6’sı çocuk, 3’ü hamile 16’sı kadın olmak üzere 44 kişiyi acımasızca katlettiler. Saldırının elebaşının şu sözleri ise, kan dondurmaya yetti: "Köklerini kazıyıp, intikam alacak kişi bırakmamak için herkesi öldürdük."

MARDİN’in Mazıdağı İlçesi, Bilge Köyü’nde Abdülkadir Çelebi, 4 oğlu ve 3 akrabası tarafından "Korucu" silahlarıyla gerçekleştirilen katliamın arkasından kadın ve toprak kavgası çıktı.

Göç nedeniyle köyde sadece korucuların kalmasından sonra gidenlerin toprakları, korucu aileleri arasında paylaşıldı. Ancak, kendilerine az arazi verildiğini ve haksızlığa uğradığını iddia eden Abdülkadir Çelebi, köye yeniden dönmek isteyen ailelere tepki gösterdi. Eski muhtar Hamit Çelebi ile yeni muhtar Cemil Çelebi ise akrabalarının köye dönüşünü destekledi. Çelebi, ilk sorgusunda, gerekçesini, bir tecavüz olayına dayandırdı. Abdülkadir Çelebi’nin, bu konuda şunları söyledi:

Tecavüze karşılık kız

"Eski muhtar Hamit Çelebi ile yeni muhtar Cemil Çelebi’nin ailesinden biri, bizim ailemizden bir kıza tecavüz etti. Bunun üzerine biz de o ailedeki kızın, (öldürülen Sevgi Çelebi) bizim ailemize gelin verilmesini istedik. Ancak bu kızı bize vermedikleri gibi gidip düşmanımız olan aileye verdiler.

Bu böyle devam eder

Nişan evine daha önce gidip bunun bozulmasını istedim. Bozulmaması halinde bunun sonuçlarının çok ağır olacağını söyledim. Ama kabul etmediler. Kaç kişi öldürmüşüz bilmiyorum"

Sorgucuların, "Çocuk, kadın herkesi öldürmenizin nedeni neydi?" sorusuna ise katliam şüphelilerinden birisi şu karşılığı verdi: "Eğer biz çoluk-çocuk herkesi öldürmemiş olsaydık, ortaya çıkan kan davası nedeniyle ilerde bizden birilerini öldürürlerdi. O ailelerin tamamının köklerini kazıyıp bizden intikam alacak kimseyi bırakmamak için hepsini öldürmeye karar verdik. Köyün dışında olanları da yaşatmayacak ve köklerini kurutacaktık. Sağ kalanlar varsa onlar da bizim ailelerimizden intikam almaya çalışırlar. Bu böyle devam edip gider."

Kaynak:http://content.hurriyet.com.tr/?path=/gundem/11586520.asp&y=41&mid=11586520

Evet bloggumu takip eden ya da etmeye gönüllü herkese bir duyuruda bulunmak istiyorum.Sınavlarım sebebiyle ayın sonuna kadar yazı ,resim vb.paylaşımlarda bulunamayacağım:=(Umarım döndüğümde BLOGGUM açılmış olur...Çok ağırdan alındı bu iş çabuklaştırılması dileğiyle:=(Herkese kolay gelsin...Sağlıcakla kalın!!!