Suyun dibinde gözlerimi açıyorum.
O kadar karanlık ki heryer,ve o kadar işlemiş ki bedenime ölümün kokusu yalnızca bakıyorum.
Boş,camdan gözlerle.. kumun dibindeki herhangi bir balıktan farksız.
Yaşamamayı seçtim ben.O kadar kolay ki artık kendimi yok saymak.
Oysa hiç öyle düşünmemiştim.
Sapladım kılıcımı ruhuma,şah damarımı kestim.
acımadım kendime,
''Acımayı hiç sevmem bilir misiniz?''
Kanırttım,evet.Ruhum küçük bir delikten akıp gidene dek yaptım bunu.Gökyüzü ağlamaya başladı aldırmadım.
Sular karardı,toprak kara kızıl.Kan.
Benim kanım.
Yaşamamayı seçtim ben.
Öldürdüğüm bedenim değil,ruhumdu.Söylemesi basit,yaşaması zor.Yanan canım değildi ki..
Kaçış mı?o kadar sığ değildim hiç bir zaman.Olmak istedim,olamadım.
Gücüm damarlarımdan taştığı zaman,koca bir okyanus oluştururdu hislerim.Peki ya boğulmak?
''Siz hiç suyu dibinde nefes almadan yaşayabildiniz mi?''
İzliyorum şimdi suyun dibinden herşeyi.
Daha zor artık bunu yapmak.Mutluluklar için,adaletler için
evet ben,gücümün doruğundayken,lanet olsun,herşey avucumun içindeyken..
kendimden vazgeçebildim,ama hiçbirşeyi değiştiremedim.
Oysa olabilirdi.İstemediler..İnsanoğlu,istemedi..
İçimden çıkanlar ele aldılar herşeyi..
Kargaşa..Adalet..ve Güç..ve ben..parçalanmış ruhumun kırıkları..
Yetmedi..
Yaşayıp görmek...Ölüp görmek...Suyun dibinden,Gökyüzünden,Rüzgarın ve Toprağın içinden..
Görmek,her bir noktasını tekrar tekrar başa sarıp izlemek..
Cehennem varsa eğer,benim cehennemim bu.
Milyonlarca kez,milyonlarca.Acıları izlemek,insanların bitişini.
Doğanın ölüşünü..
İşte cehennem bu.
Bunu izlemek öyle zor ki,her yer yıkım,Ay batıyor gökyüzünden,yıldızlar sularda,sönmüşler artık,toprak yarılıyor.
Kan kusuyor..
Kan kusuyor..
'Kan'
Bir andan gözlerimi bu suyun dibinde açmadım ben.
Ama neler oldu hatırlamıyorum.
Film kopuk kopuk ilerliyor zihnimde.
Engeller,ölenler,öldürdüklerim,dünyanın bitişi gitgide daha hızlı ve daha barbarca..
Arkamdan ağlayanlar hep oldu biliyorum.
Arkamdan kendini bitirenler hep oldu.
Benim için yaşamaya devam edenler,çabalayanlar..
Hep.
Ruhum o küçücük delikten sızarken ilk kez istemedim gitmeyi..
Geri döndürebilirdim.
Yapamadım.Yapmadım.
'Başlamışken işte,vermişken kararımı bitsin artık.Sonsuza dek'
Bu yazdıklarımı ben hiç bilmeyeceğim..
Bu yazdıklarım bedenimden silinecek,sevdiklerimle beraber.
Sular kararırken doğa cenazemi kaldıracak.
Hep beraber gömecekler beni.
Ve o gün gelip,uyanınca,karanlık suyun dibinde..
Bunları hatırlayacağım.Bu yazdıklarımı...Sevdiklerimi..
Ve aynı son.Şu an kendim yazmaya çalıştığım..
Uyandığımda
Bir elimde ruhum,bir elimde kılıcım.adaletim..
Gözlerimden kanlar damlayacak..