Üzügünüm:=(
pişmanlık ve yaptığını kurturamamak üzüntüsüyle yaşıyorum.sorular o kadar fazla ki cevap dahi aramıyorum.yeniden başlamaktan korkmadım.birçok kez sıfır noktasında durdum,yeniden katlar koydum üstüne. yine başarıcam.
sokaklar hep aynı yüzü taşıyan insanlarla dolu.çünkü aklımda tek bir yüz var.yıllarca aradığım,düşlediğim,dualarımda şekillenen hayalin kapısını bu kadar aralamışken,birkaç adımda hayali gerçeğe dönüştürecekken,bir hortum aldı savurdu sıfır noktasına tekrar.
sokakların birinin bir diğerinden farkı yok.çünkü hep aynı yere gidiyor yolum.
bir ben var,ayrı bir ben de var.biri kulenin tepesinde otururken bir diğeri kulenin en alt tuğlalarını söküyo tek tek.uyuyorum,yemek yiyiyorum,işe gidiyorum,eğlenmeye gidiyorum.ama hep aynı sokakta aynı yere gidiyorum,aynı sokağın ortasında uyuyor,kaldırımında yemek yiyiyorum.
kendi kulesini yıkan,"ben"i öldüren "ben"...ironik...
suçum belli,cezam belli,kodesim işte;ben ördüm,yaptığım herşey bir parmaklık oldu.
pişmanım hakim bey.yokmu bir oluru?iyi halden beraat mesela.hayalime yürümek istiyorum yeniden,dönüşeceğim bir kozaya girmek istemiyorum.pişmanım,üzgünüm,masumum...
ayrıca turist ömer'le aynı mahallede oturuyorum.hadi vardır oluru...
