Karanlığın Anatomisi
Karanlık gözlerim vardı ve ben siyah bakardım çevreme,hep siyah ağlar siyah gülerdim .Bu gece o gözlerle bakmak istemedim hayallerime belkide o duygulardaki karmaşa ve basitlik benliğime yansıycak umut ve güneş yerine karanlık bakacaktım ,bu gözler görmesede olur o karanlığı aydınlık bizle barışanada kadar.Eskiden daha umursamaz ,basit ve karanlık bakardım sanki heryanlışı ben yapıyor ve herkesi ben üzüyormuşum gibi gelirdi,şimdi artık biliyorum gülmek neden gerektirmez bugün ağlamayı terketmek isitiyorum biliyorum yaşıyorum ya cehennem uzak değil ya da cennet çok yakın ,ben buna hayatımda karanlığın anatomisi diyorum
not alıntı;gökhanınbloggundan..
