Büyük büyük harflerle terk etmiştin ya beni,
ondan bu imla hataları.....


İkna hatalarım da vardı biliyorsun, inandıramamıştım seni bir başkası olduğuma, üçüncü tekil bir fiildim yol alıyorum içimdeki sezgi ile…
Halatlarım da vardı, hayata sıkı sıkıya bağlı “bir bakış mesafesinde” değil bu sefer unut o mısrayı bir bakış nefesiyle kes.
Hatalarımda vardı, konuşmak ve yazmak üzerine hatalar, hatırla daha yeni, yaşamak ve susmak üstüne, küsmek ve kaçmak üstüne, daha yeni yeni alışıyorken, aşıyorken sesini.



Küçük küçük sev beni.


Gidişin acıtmasın gibi…


Alışıyorum, bilmiyorsun bile. Alışıyorum.


Kalbin Kudüs kadar dayandı demiştim sana, o tövbe dilimde bulaşma, kalbin Kudüs kadar dayandı tamam ellerin bu yüzden Filistinli bir çocuğun sesi, ne vakit dokunsam çığlık çığlığa bakıyorsun.
Bakıyor ve yine akıyorsun.
Anladım, anladım ki suların boğmayacak tenimi, temizlemeyecek ganj kadar mübarek yüreğin bu yüzden sıyırdım eteğimi kanıyorum. Kapa gözlerini sana bulaşmadan.


Kör bir baykuşun kederi var.


Hemen omuzlarında…



Sorduğun bütün sorularda birde cevap vardı. Ben soruya cevap verirken sen cevaplarına soru arıyordun. Karışık. Kırışık çarşaflarda karışınca bütün sorularda cevaplarda… Bu yüzden kestin beklide bileklerini kırık aynalarla. Kendi kendime akarım dediğinde ne kadar aptalmışım. Kendi kendine aktın. Kaldım gülümse şimdi, kaldım ben.
Gidişimin senin kalışın olduğunu bilseydim deme, kaldım.
Her gün diğer bütün günlere bir kere gebe kalıyorum. Her gün diğer bütün günler için doğuyorum kendimi. Kaldım onun için katlanıyorum.



Seni bırakıp gidersem eğer


Unutma! Utanma

Alma Beni Karsına, Kan Karısır Gözyasına. Ben Hayata Tek Geldim Tek Giderim. Bu Dünyada Bir Allah’ı Birde Kendimi Bilirim. Zamanında Sevdiklerimi Tek Tek Silerim. Bu Hayat Benim Istedigim Gibi Yasarım. Deger Vereni Hayatıma Sokar, Vermeyenin Hayatına Sokarım. Bugün Aglar Yarın Susarım. Gözümdeki Her Damla Yasın Hesabını Gün Gelir Sorarım.

ANLAŞILMASI GEREKTİĞİNDEMİDİR

 HERŞEY BİR BÜTÜNÜN YARIM GÖZÜKMESİNDEN ÖTE.......

--------------------


Uzandım yatagıma uyumaya çalıstım
ama yapamadım
Kabuslarımdan uyuyamadım
Duvarlara bakınmaya basladım
Boş duvarlara
Beyaz duvarlara
ama korkmaya basladım
Duvarlardan bakan gozlerden kaçamadım
Pencerimi açtım
Dışarıyı izlemeye, sesleri dinlemeye başladım
Bir ambulans sireni duydum çok uzaklardan
Hastaneye yetişmek için son sürat gittiğini gördüm
İçindeki ölümlünün haykırışlarını duydum
Ruhunun bedeni içinde acı çektiğini gördüm
Can çekişen bedeninden fırlayan kanlarını
Kalbindeki kötülüğü gördüm
Yine odama yanlızlıgıma döndüm
Yatagıma uzandım
düşüncelerimden korktum
yanlızlığımdan korktum
onlardan korktum
sizlerden korktum
korkutmayın artık beni
defolun etrafımdan, defolun.


--------------------

Yağmurda kanatları ıslanmış bir serçe gibiydim sığınacak bir yer ararken çıktın karşıma ürkmüştüm hani kuşlar kanatları ıslanınca uçamazlar ya bende öyleydim uçamıyordum mahkumdun sana gelmeye bir şeyler çekiyordu beni sana adını koyamadığım bir histi bu güven vermiştin gözlerine bakınca hayatın bütün güzellikleri benimle oluyordu sen bambaşka diyarlardan biriydin gözlerin kötülük görmemiş sözlerin kötü söz söylememiş saftın sevgi doluydun rüyada gibiydim sevmeyi o kadar özlemle beklerken aşkı o kadar özlerken hatta aşk bir daha bana uğramaz derken sevdim seni ama… Ama sen gittin

Şimdi her yer karanlık benim için sokaklar ıssız insanlar kötü korkuyorum dip köşe kaçar oldum hayattan anlamsız soluduğum nefes gözlerim eski gibi bakmıyor artık terkedilmişliğin verdiği acı kondu bakışlarıma sözlerim sustu ortada bir beden var ama ruhum da terk etti beni çünkü tüm benliğimle sevdim ben seni hayatımda bir parçaydın aşktın sen var olma nedeniydin ama gittin nedensiz sebepsiz gittin sen gittin ben bittim.

Senden sonra sevemedim çabalım kendimle bir savaşa girdim ama her zamanki kaybettim yıprandım artık sevebilir miyim bilmiyorum bu kalp tamamen sana aitten başkasını sevebilir miyim ben senin gibi olabilir miyim senin gibi bir kalbe bir çok kişiyi sığdıra bilimiyim kalp kırıp üzebilir miyim senin beni ağlattığın gibi bende başkalarını ağlatabilir miyim ya da sen benim gibi olabilir misin gerçekten aşkı tadabilir misin benim gibi yürekli olabilir misin.

Gerçekler ne kadar acı olsa da biliyorum sen aslında bir hiçsin…
Sevilmeyi
Uğrunda gözyaşı akıtılmayı
Benim kalbimde olmayı
Hak ETMİYORSUN

Hak ettiğini buldun artık bensizsin…

Artık daha fazla böyle yaşayamazdı. İçindeki o sadece ve sadece kendisine ait olan özü ortaya çıkarmak ve onu yaşatmak istiyordu. Çünkü böyle, birden fazla ve kendisinin olmayan ve gerçek mi sahte mi olduğunun ayırdına varamadığı kişilikleri taşıyordu, sıkıntılı bir yük gibi... Peki, gerçek ve sadece ona ait bir özü var mıydı onun? Varsa neredeydi ve kimdi o? Öylesine çok maske kullanmış, öylesine çok değişik kalıplara girmiş, şekil değiştirmek zorunda kalmıştı ki, gerçek niteliğini yitirmiş olarak duruyordu. Belki de hiç olmadığı korkusuna kapılıyordu arada bir. Sık sık o gerçek özünü bulabilmek, ona ulaşabilmek için eve kapanıyor, günlerce hiçbir arkadaşını, yakınını aramıyordu. Kendisine yeni bir koza örmeliydi ve gerçek özünü bulduğunu sanıp, `artık insanların içine çıkabilirim, onları gerçek kişiliğimle görüp, hissedebilirim` diye düşünüyor, yanlarına sevgi ve hasretle koşuyor, ama biraz konuştuktan sonra, konuşmanın yine kendisine ait bir öz olmadığını görüyordu. Bir başkasıydı sanki o. Ya da kimseye ait olmayan birinin özüydü taşıdığı. Unutulmuş, tesadüfen bulunmuş ya da korkudan, kaygıdan alelacele oluşturulmuş yapma bir şeydi. O ânı kotarması için, ilişkileri geçiştirebilmek, kendini orada o an için var edebilmek için yarattığı sahte bir kişilikti sanki...

Uykuların kaçar geceleri
Bir türlü sabah olmayı bilmez
Dikilir gözlerin tavanda bir noktaya
Deli eden bir uğultudur baslar kulaklarında
Ne çarsaf halden anlar, ne yastık
Girmez pencerelerden beklediğin aydınlık
Kapanır yatağına çaresizliğine ağlarsın
Onun unutamadığın hayali
Sigaradan derin bir nefes çekmişcesine dolar içine
Sevmek neymiş birgün anlarsın
 
Birgün anlarsın aslında herşeyin boş olduğunu
Şerefin, faziletin, iyiliğin, güzelliğin
Gün gelirde sesini bir kerecik duymak için
Vurursun başını soğuk taş duvarlara
Büyür gitgide incinmişliğin, kırılmışlığın
Duyarsın
Ta derinden acısını çaresiz kalmışlığın
Sevmek neymiş birgün anlarsın

Birgün anlarsın ne işe yaradığını ellerinin
Niçin yaratıldığını
Bu iğrenç dünyaya neden geldiğini
Uzun uzun seyredersinde aynalarda güzelliğini
Boşuna geçip giden yıllarına yanarsın
Dolar gözlerin için burkulur
Sevmek neymiş birgün anlarsın

Birgün anlarsın sevilen dudakların
Sevilen gözlerin erişilmezliğini
O hiç beklenmeyen saat geldi mi
Düşer saçların önüne ama bembeyaz
Uzanır gökyüzüne ellerin
Ama çaresiz
Ama yorgun
Ama bitkin
Bir zaman geçmiş günlerin uykusuna dalarsın
Sonra dizilir birbiri ardınca gerçekler acı
Sevmek neymiş birgün anlarsın

Birgün anlarsın hayal kurmayı
Beklemeyi
Ümit etmeyi
Bir kirli gömlek gibi çıkarıp atasın gelir
Bütün vücudunu saran o korkunç geceyi
Lanet edersin yaşadığına
Maziden ne kalmışsa yırtar atarsın
O zaman bir çiçek büyür kabrimde kendiliğinden

BİRGÜN SENi SEVDİGİMİ ANLARSIN

Ümit Yaşar Oğuzcan 

gelişinle müthiş bir canlılık verdin ruhuma
gel de düşlerimde seni görürüm diye uyuma
senden başkası girsin istemem bir tek rüyama
ıslatacağım seni hazırla kendini sevgi yağmuruma
sen yanımda varsın diye şu anda dimdik ayaktayım
evrene senin o muhteşem gözlerinle bakmaktayım
mutlulukları heyecanları inan seninle tatmaktayım
sevgimi bir nehir gibi senin o güzel yüreğine akmaktayım
bence sen öylesine harika mükemmel bir kadınsın ki
ömrün boyunca hiç solmayacak yemyeşil bir bahar gibi
sabah olunca değişik renkte açsın gönlündeki çiçeklerin
günden güne çok farklı koksun karanfillerin kırmızı güllerin
ne olursun beni sevmekten korkma tut ellerimi
ölünceye değin senden bir kez bile ayırmam gözlerimi
sakın beni buralarda sensiz sevgisiz ilgisiz bırakıp da
şu minik yüreğimi zifiri karanlıklara boğma bu dünyada
gel seninle bu gece burada gönüllerimizi sözleyelim
birbirimize kavuşacağımız günü şimdiden gözleyelim ...

DembeDem(katrefesan)