Bugün yine yalnızdım

 Sensiz ,kimsesiz ,

ıssız kişiliğimle

 Elimde çayım oturuyordum balkonumda

Yine yalnızdım Belki de hep öyle kalacaktım...

 Seni unutmak acı veriyor bana istemesem de

 Düşünüyorum yalnızlığı

 Bulamıyorum cevabını

 Çünkü sen yoksun

Yine yalnızdım Belki de hep öyle kalacaktım...

 Kitabım ,çayım ve yalnız kendi kimliğimleydim o gece

 Evet evet yalnız kendi kimliğim

Peki neden? Yine yalnızdım

Soruyorum doktoruma ,deliriyorum hergün hergece...

 Çünkü sen yoksun

 Bir tek ben mi böyleyim acaba?

Neden bunu araştırmıyorum?

 Neden sormuyorum insanları bir kenara çekip cevabını?

Yoksa istemiyor muyum?

 Belki de korkuyorumdur

 bir tek kendimin yalnız olmasından

Neden bu kadar çok korkuyorum ki yalnız olmaktan?

 Beni bırakıp gittiği için mi?

Yine yalnızdım

 Belki de hep öyle kalacaktım...

Warlıqınla mı başlıyorum güne yoqsa yoqluqunla mı ?
Adını duymak yetiyorsa bu kalbin alvlenmesine
O zaman warsın diyorum her saniye.

Kaçmak istiyorum sessisce, iz bırakmadan.
Usaklaşmak her daim bu kısa waroluşlardan.
Dayanamıyorum çünkü gelip geçici warlıqına;
Sonrası yoqluqunla dolu ya bliyorum ve korkuyorum...


Yorulduqumu hissedebliyorum artık
Sis dolu göslerimin önü ve seçemiyorum yolumu.
Ağır geliyor sewmelerim yüreqime
Biliyorum ve anlıyorum ;
BEN ASLINDA SENİN DEĞİL KENDİ KARANLIĞIMDA KAYBOLUYORUM...