zamansız bir sancı sızıyor yüreğimin çatlaklarından.. parmak uçlarım uyuşuyor önce; sonrası yok dünlerim misali çekip gidişine.. sapkın tebessümler takınıyor suratıma hüzün; sana bakarken gözlerim yaş; bense yüzsüzün.. anlık düşler kırılıyor; sol yanımı belirsizlikler sarıyor; gözlerimin camlarını bulutlar kaplıyor; içim intizar sana kanıyor.. alacağın olsun bizi sokaksız şehirlerde bıraktın; ayaklarımıza çamur yüreğimize kan sürüp izini bıraktın.. şimdi git.. izin veriyor sevmem bir başkasını sevmene.. sakın ağlama; zamanı gelince ardından bakıp dünlere; iç çekip hevesle hiç unutamadığın hatıra düşlere.. bir başkası uyurken sana bakıp; saatlerini senin anına satıp; huzuruna erebilecek mi adı sen yakarışların sanki.. sanki sen bir bahar; çiçeksiz kalmış ağaç misali; utanıcakmısın vefasızlığına.. yüzüne haykırsam defalarca ihanetini.. şimdi herkes kendine bencil bu şehirde.. her aşkın kendi hikayesi saklı öksüz yüreklerde.. şimdi her seni seviyorumun ardında sahte bir tebessüm var şimdi her aşığın aklında şehvet dolu bir an var şimdi tüm yaşananlar yarına kadar dünlerse içi boş koca yalanlar.. hadi git farklı yüreklere aynı yalanı fısılda.. SeVmEkSe Bu UğUr'Da NeFeSiN kAdAr KıSa..

Ben seni severken deli gibi
Sen anlamadın sana olan sevgimi
Gözgöze geldiğimizde bile
Gözümde parlayan aşkımı
Dudaklarımı dışarı çıkabilmek
İçin zorlayan içimdeki
O tükenmicek hissi göremedin !

Haykırmak istedi kalbim
Kanıyorum,
Tam ortama saplanmış bi hançerin
Verdiği acıyı çok iyi hissedebiliyorum diye,
Ben susturmaya çalıştım onu
Çoğu zaman sustu, susmak zorunda kaldı
Ama yaramı kapatmaya gücüm yetmedi

Hala anlıyamıyorsun
İçimde, seni her gördüğümde
Dahada büyüyen aşkı…

Karşımdasın,
Ama en yakın arkadaşım
Senin kollarında, gözlerin parlıyor
Mutlusun çünkü sevdiğin kollarında
Bakıyorum sana sende bakıyorsun ama
Hala anlayamıyorsun hissettiklerimi
Parlamıyormu gözlerim sana olan aşkımla ?

Saklamak zorundayım bunu senden,
Arkadaşımdan, en yakınım olan arkadaşımdan
Saklamak zorundayım bunu kalbimde
Sonsuza kadar saklamak zorunda olsam bile…
Kimse bilmemeli sadece bnm içimde…

Bize sevmesini öğretmediler sevgili...Bize hep sevgiyi saklamasını öğrettiler.hep bekletmeyi...Hep ertelemeyi...Bu yüzden biz kiminle birlikteysek,bir diğerini,ama hep uzakta olanı özledik,hiç dinmedi doyumsuzluğumuz,biz hep uzaktakini sevdik sevgili...Yanımızdakini değil,odamızın duvarının arkasındakini değil,uzaklardakini,ulaşamadığımız kadar uzaklardakini sevdik...Yanımızdakilerini kırıp geçtik,incitip üzdük de,hep ulaşamadıklarımıza sakladık söylemediğimiz o en güzel sözleri...
Özlediğimiz sevgiden delice korktuk...Sevmek bizim için o sokaklardan bir daha çıkamamaktı.Buralarda,bu sokakta sevmek hep kapana sıkılmaktı...Bu korku yüzünden hep karşımızdaki insanların sevgisini eksik bulduk,küçümsedik.Oysa sorun bizdeydi sevgili...Sevgiye inançsız olan bizdik...Peşinden koştuğumuz insan bizi sevmeye başladığında,yenildiğinde sevgimize,ondan nasıl da uzaklaşır,nasıl da tiksinirdik sevgisinden hatırlasana...Ama bizden biraz uzaklaşmayagörsün yana yakıla nasıl da arardık...Nasıl da ihtiyaç duyardık seslerine,varlıklarına,kokularına.Kaybolmuştuk dağıttımız sevgilerde.Kim bizi seviyordu,biz kimi seviyorduk;sınırlar erir,karışırdı her şey...Öksüz,sahipsiz bir sevgimiz vardı,ama onu kime vereceğimizi şaşırırdık...
İnanırlardı bize,inanırlardı o öksüz,sahipsiz,o başıboş sevgimize.Çünkü çevremizdeki herkes o kadar az sevilmiş,o kadar hasretti ki sevgiye...Hiçbiri ama hiçbiri aradığı sevgiyi bulamadı...

Üniversiteli delikanlı Kolejli kıza bir voleybol maçında rastladı. Okul salonundaydı maç. Tribünsüz,minik bir salon.. Seyircilerle, oyuncular arasında, sahanın çizgisi vardı sadece..O kadar yakındılar..
Delikanlı, bu tatlı, bu güzel, bu dünyalar şirini kızı ilk defa görüyordu takımda.. Hoşlandığını, fena halde hoşlandığını hissetti. Az sonra bir şeyi daha hissetti. Uzun zamandan beri maçı değil, o güzel kızı izlediğini.. Kız servis atarken hemen önünden geçti. Göz göze geldiler.. Kız gülümsedi..
Delikanlı, çok popülerdi o yıllarda.. Kız onu tanımış olmalıydı. Kim bilir, belki kız da ondan hoşlanmıştı.. Belki de delikanlı öyle olmasını istediği için ona öyle gelmişti.. Set değişip, takım karşıya gidince, delikanlı da yerini değiştirdi, o da karşıya gitti.. Üçüncü sette tekrar eski yerine döndü.. Kız da gidiş gelişleri fark etmişti galiba.. Bir defa daha gülümsedi. Manidar.."anladım" der gibi bir gülümseyişti bu...
Delikanlı o hafta boyu hep bu dünyalar şirini kızı düşündü.. Pazar günü, sabahın köründe kalktı, erkenden oynanacak maçı, ne maçı canım, o dünyalar şirini kızı görmek için..
Delikanlı artık kızın hiçbir maçını kaçırmıyordu.. Dahası.. Ankara Koleji'nin her dağılış saatinde, okul civarında oluyordu, onu bir kez daha görmek için.. Karşılaştıklarında, hafif çok hafif bir gülümseme, çok minik bir baş eğmesi ile selamlaşır olmuşlardı.. Bir defasında, yaptığına sonra kendisi de günlerce güldü.. O gün gene tesadüfmüş gibi, okul dağılışı kızın karşısına çıkmış, gülümseyerek selamlamış, sonra arka sokaklara dalıp, yıldırım gibi koşarak, bir blok ötede gene karşısına çıkmıştı. Kız bu defa, iyice gülmüştü.. Karşısında, sözüm ona ağır ağır yürüyen, ama nefes nefese delikanlıyı görünce..
Delikanlı, voleybol takımının kaptanını iyi tanıyordu. Arkadaştılar. Sonunda bütün cesaretini topladı, kaptana açıldı.. O kızdan fena halde hoşlanıyordu. Galiba kız da ona karşı boş değildi. Bir yerde, bir şekilde tanışmaları gerekiyordu.. O zamanlar, bu işler böyle oluyordu çünkü.. Kaptan "tabi" dedi.. "bu hafta sonu güzel bir konser var. Biz onunla gitmeye karar vermiştik zaten. Sen de gel. Hem konseri birlikte izleriz, hem de tanışırsınız.."
"Mutluluk işte bu olmalı" diye düşündü delikanlı.. "Mutluluk işte bu!.."
Ve konser gününe kadar geceleri hiç uyuyamadı.. Konser gününü de hiç ama hiç unutmadı.. O ne heyecandı öyle.. Konserin verildiği sinemanın kapısında tanıştılar.. El sıkıştılar.. O güzel ele dokunduğu anı da hiç unutmadı delikanlı.. Kaptan, salona girdiklerinde, ustaca bir manevra daha yaptı. Delikanlı ile dünyalar şirini kız yanyana düştüler.İnanamıyordu delikanlı.. Onunla nihayet yanyana oturduğuna, onun sıcaklığını hissettiğine, onun nefesini duyduğuna inanamıyordu.. Biraz önce tanışırken tuttuğu el, bir karış ötesinde öylesine duruyor, delikanlı, sahnede dünyanın en romantik şarkısı söylenirken –o an dünyanın bütün şarkıları dünyanın en romantik şarkısıydı ya- o eli tutmak için öylesine büyük bir arzu duyuyordu ki içinde.. Ama uzatamıyordu işte elini.. Her şey böyle iyi giderken, yanlış bir hareketle, onu ürkütebileceğinden, incitebileceğinden öylesine korkuyordu ki..
Sonunda dayanamadı, sanki kolu uyuşmuş gibi, uzandı..Kolunu kızın koltuğunun arkasına koydu.. Kızın omzuna değil.. Koltuğun üzerine.. Sonra kız arkaya yaslandı.. Bir kaç saç teli, delikanlının elinin üzerine dokundu.. Kalbi yerinden fırlayacak gibi atıyordu artık genç adamın.. Dünyalar şirini kızın saçları eline dokunuyordu çünkü.. Konserden çıkarken, kız, şakalaştı.. "Sizi her maçımızda görüyoruz. Alıştık nerdeyse.. Yarın Adana'da da maçımız var.. Gözlerimiz sizi arayacak.."
Hayır, aramayacaktı. Delikanlı o anda kararını vermişti çünkü.. Cebinde onu otobüsle Adana'ya götürüp getirecek, hatta öğle yemeğinde bir de Adana kebap yedirecek kadar para vardı.. Gece yarısı kalkan otobüse bindi.. Sabah erkenden Adana'ya indi. Maç saatine kadar başı boş dolaştı. Salona erkenden girdi, en ön sıraya tam servis köşesine en yakın yere oturdu.. Takımlar sahaya çıkarken, salondaki en heyecanlı seyirci oydu. Maç falan değildi sebep tabii.. İlk sette kız farkında bile değildi onun.. Nerden olsundu ki.. İkinci sette öbür tarafa gittiler.. Döndüklerinde, ügüncü sette kız fark etti delikanlıyı..Yüzünde çok ama çok şaşkın bir ifade, biraz mutluluk, biraz da gurur vardı sanki.. Ankara'nın hele Kolejde çok popüler bu delikanlısının onun için ta oralara geldiğini bilmenin gururu..
Maç bitti. Kız soyunma odasına, delikanlı garaja gitti. Tek kelime konuşmadan.. Konuşmaya gelmemişti ki.. Kız "keşke orada olsaydın" demişti. O da olmuştu işte.. Hepsi o.. Ona o kadar çok şey söylemek istiyordu ki aslında..
Bir gün üniversite kantininde gazete okurken, iç sayfalarda bir şiire rastladı. Daha doğrusu bir şiirden alınmış bir dörtlüğe.. Söylemek istediği her şey bu dört satırda vardı sanki.. Bembeyaz bir karta yazdı o dört satırı.. Öğleden sonrayı zor etti, Kolejin önüne gitmek için.. Kızın karşıdan geldiğini gördü. Koşarak yanına gitti. "Bu sana" diye kartı eline tutuşturdu ve kayboldu ortadan.. Kız, Necip Fazıl'ın dört satırını okurken..
"Ne hasta bekler sabahı
Ne taze ölüyü mezar...
Ne de şeytan bir günahı
Seni beklediğim kadar!.."
Ertesi gün öğleden sonra, tarif edilemez heyecanlar içinde Kolejin önündeydi gene.. Kız karşıdan geliyordu.. Bu defa yanında arkadaşları yoktu. Yalnızdı.. Yaklaştığında işaret etti delikanlıya.. Gözlerine inanamadı genç adam.. Onu yanına mı çağırıyordu yoksa.. Evet, çağırıyordu işte.. Kalbinin duracağını sandı yaklaşırken.. "Sana bir şeyler söylemek istiyorum" dedi kız.. O da heyecanlıydı, belli.. "Bak iyi dinle.. Dünkü satırlar için çok teşekkürler.. Herhalde hissettin, ben de senden hoşlanıyorum. Ama senden evvel tanıdığım birisi daha var. Ondan da hoşlanıyorum ve henüz karar veremedim, hanginizden daha çok hoşlandığıma.. Ve de şu anda, onu terk etmem için bir sebep yok.."
"O zaman karar verdiğinde ve de eğer seçtiğin ben olursam, hayatında başka kimse olmazsa, ara beni!" dedi, delikanlı ikiletmeden.. Ayrıldı kızın yanından.. Bir daha voleybol maçına gitmeden, bir daha okul yolunda önüne çıkmadan.. Bir daha onu hiç görmeden..
Yıllarca sonra Levent Yüksel'in söyleyeceği şarkıdaki Sezen Aksu'nun sözlerini o zaman biliyordu sanki. Aşk "onurlu" olmalıydı.. Günlerce, haftalarca, aylarca bekledi.. Tıpkı, kıza verdiği o dörtlükteki gibi bekledi.. Hastanın sabahı, şeytanın günahı beklediği gibi bekledi.. Heyecanla bekledi. Hırsla, arzuyla bekledi. Umutla, umutsuzlukla bekledi. Bazen öfkeyle bekledi.. Ama bekledi.. Başka hiç kimseye bakmadan, başka hiç kimseyi bulmadan bekledi. Bir gün bir şiir antolojisinde şiirin tamamını buldu.. İki dörtlüktü şiir.. İlki kıza verdiğiydi.. Bir ikinci dörtlük daha vardı orada.. O dörtlüğü de bir kartın arkasına dikkatle yazdı.. Cebine koydu..
Bekleyiş sürüyor, sürüyordu.. Okullar kapandı, açıldı.. Aylar, aylar geçti..Bir gün delikanlı kızı aniden karşısında gördü.. "Günlerdir seni arıyorum" dedi kız. "Günlerdir seni arıyorum. İşte sana haber.. Artık hayatımda hiç kimse yok!.."
"Yaa" dedi delikanlı.. "Yaa" dedi sadece.. Kalbi heyecandan ölesiye çarparken, aylardır ölesiye beklediği an gelip çatmışken, ağzından sadece bu ses çıkmıştı: "Yaaa!.."
Cebindeki artık iyice eskimiş kartı uzattı kıza.. "Sana bir şiirin ilk dörtlüğünü vermiştim ya bir gün.." dedi. "Bu da sonu onun..."
Sonra yürüdü gitti, arkasına bile bakmadan.. Kız ikinci dörtlüğü oracıkta okurken..
"Geçti istemem gelmeni
Yokluğunda buldum seni.
Bırak vehmimde gölgeni
Gelme artık neye yarar!.."
Aradan yıllar, çok ama çok uzun yıllar geçti. Delikanlı bugün hala düşünüyor.. O uzun, çok uzun bekleyiş mi öldürmüştü aşkını? Ya da beklerken, ölesiye beklerken hayalinde öylesine bir sevgili yaratmıştı ki, artık yaşayan hiç kimse bu hayali dolduramazdı.. O sevgilinin kendisi bile.. Hayalindekini canlı tutmak için mi, canlısını silmişti yani?.. Ya da.. Ya da.. Bir şiirin romantizmine mi kapılmış, bir delikanlılık jesti uğruna, mutluluğunun üzerinden öylece yürüyüp mü gitmişti acaba?
Delikanlı bu soruların cevabını bugün hala bilmiyor.. Bilmediğini de en iyi ben biliyorum.. Çünkü, o delikanlı, bendim

Bu çok güzel ilkbahar sabahında deniz kenarına park ettiği arabasında, bu şarkıyı mırıldanarak denize bakıyordu kadın.. Arabadan cani inmek istememişti.. Oysa hava ne güzeldi.. Kara kıs bitmiş, ilkbahar gelmişti iste. Onun oralara karakış geliyordur su aralar diye geçirdi aklından.Sonra ne güzel bir şarkı bu diye düşündü. Insanın içini burkarken ayni zamanda dudakların iradesizce şarkıya katılıyor..

Neydi onu bu kadar melankolik yapan. sevdiği terk etmişti. Bu güne kadar kaç sefer terk edilip, terk etmişti.. Neydi onu bu terk edişte bu kadar çok yıkan? Onun yazdıklarını hatırladı.. İçi burkuldu gene.. Daha ilk satırda hissetmişti onun bir ayrilik mektubu oldugunu.. Nasil kanmisti yalanlarina? Hani gelecekti? Hani uzakliklar onun icin sevgisini kamcilayan bir kirbacti.. Yollar uzadikca, onun sevgisi artiyordu hani.. Nasil inanmisti bu yalanlara?.. Neden bu kadar muhtacti sevilmeye.. Neden kanmisti.. Adinin bile O oldugundan emin olmadigi birine.. Tum bunlari hak edecek ne yapmisti?Acaba adam, kadinin, ona oldugu kadar durust muydu? Yoksa hepsi koca bir hic miydi?Bombos hayallerle dolu birbucuk yilini dusundu.. Kalemi aldi eline ve yazmaya basladi... Bir gun ask biter.. Anilarda tadi kalir.. Yarim kalan askin tadi.. Damaklarda saklanir.. Belki de yasanmayan asklar.. Bu yuzden hep tatlidir.. Siiri gozyaslari icinde okudu. Kalemi elinden birakti, arabadan cikti. Bu ara ne cok kilo verdim , bu ask sadece kilo vermeme yaradi diye dusunup gulumsedi.. Hayir dedi 7 yil sonra siir yazmama yaradi, 7 yil sonra kalbim oldugunu hissetmeme, 7 yil sonra birini sevmenin ve 7 yil sonra sevilmenin ne guzel oldugunu hatirlamama, ilk defa adima yazilmis bir sarkida mutluluktan aglamama yaradi diye dusundu.. Arabaya gitti, cep telefonunu eline aldi.. Bir an oyle kaldi.. Arayip aramamak, arasinda bocaladi.. Cep telefonunu birakti ve kalemini alip yazmaya basladi. Neye yarar yuregimiz dolu olmazsa askla, Neye yarar bu dunya ,ask olmasa... Yazilabilir miydi siir? Cizilebilir miydi resim? Sarkilar yurekten soylenir miydi boylesine? Dusebilir miydik..? Suzulen bir yaprak gibi sevginin kucagina.. Acilabilir miydik? bir yelkenli gibi.. ask denizinin koynuna.. ask olmasa.. Gozlerindeki yaslari tekrar sildi, arabasini calistirdi, eve dogru surdu.. Belki bir e-mail daha gelmistir diye dusundu.. Affet diyen.. Yuzunu bir gulumseme sardi..

ASK SANAL BILE OLSA GUZELDI..