Korkuyorum Senden Rüzgar hızla esiyor,
Başım çok kötü.
Tüm yaralarım açıldı.
Gizleyecek sırrım kalmadı;
Evet, korkuyorum hayattan
Biraz da yaşamak zorunda olmaktan.
Çok korkuyorum senden
Biraz da bırakıp beni gitmenden.
Yağmur çiseliyor,
Başım çok kötü.
Kan kaybediyorum.
Herşey ortaya saçıldı;
Bu yüzden nefret ediyorum hayattan
Biraz da hayatta olmaktan.
Nefret ediyorum senden
Biraz da tütsü kokan sevginden.

Ve herkesi sana benzetmekten

manyah.com

Arkadaşlar uzun zamandır siteme girip yorum atan kişilere cvp veremiyorum:=(Sebebi sanırım internet yada bloggum sitesinde meydana gelen bir takım küçük hata raporları:=(Yorumlarınızı onaylayabiliyorum fakat bazen kendi sayfamı bile görntülüyemiyorum bunu belirtmek istedim:=(Sakın site sahibi bizi ciddiye almyor yada sesimizi duyan yok denmesin:=)Çok güzel cvplar biriktirdim ama hatadan dolayı onaylayamyorum bilginize..Yakında tekrar birlikte olmak dleğiyle...Herkese selamlar!!!!

İŞTE SİZE GELEN EKRAN!!!:=)

400 Bad Request

Yağmurda kanatları ıslanmış bir serçe gibiydim sığınacak bir yer ararken çıktın karşıma ürkmüştüm hani kuşlar kanatları ıslanınca uçamazlar ya bende öyleydim uçamıyordum mahkumdun sana gelmeye bir şeyler çekiyordu beni sana adını koyamadığım bir histi bu güven vermiştin gözlerine bakınca hayatın bütün güzellikleri benimle oluyordu sen bambaşka diyarlardan biriydin gözlerin kötülük görmemiş sözlerin kötü söz söylememiş saftın sevgi doluydun rüyada gibiydim sevmeyi o kadar özlemle beklerken aşkı o kadar özlerken hatta aşk bir daha bana uğramaz derken sevdim seni ama… Ama sen gittin

Şimdi her yer karanlık benim için sokaklar ıssız insanlar kötü korkuyorum dip köşe kaçar oldum hayattan anlamsız soluduğum nefes gözlerim eski gibi bakmıyor artık terkedilmişliğin verdiği acı kondu bakışlarıma sözlerim sustu ortada bir beden var ama ruhum da terk etti beni çünkü tüm benliğimle sevdim ben seni hayatımda bir parçaydın aşktın sen var olma nedeniydin ama gittin nedensiz sebepsiz gittin sen gittin ben bittim.

Senden sonra sevemedim çabalım kendimle bir savaşa girdim ama her zamanki kaybettim yıprandım artık sevebilir miyim bilmiyorum bu kalp tamamen sana aitten başkasını sevebilir miyim ben senin gibi olabilir miyim senin gibi bir kalbe bir çok kişiyi sığdıra bilimiyim kalp kırıp üzebilir miyim senin beni ağlattığın gibi bende başkalarını ağlatabilir miyim ya da sen benim gibi olabilir misin gerçekten aşkı tadabilir misin benim gibi yürekli olabilir misin.

Gerçekler ne kadar acı olsa da biliyorum sen aslında bir hiçsin…
Sevilmeyi
Uğrunda gözyaşı akıtılmayı
Benim kalbimde olmayı
Hak ETMİYORSUN

Hak ettiğini buldun artık bensizsin…

Artık daha fazla böyle yaşayamazdı. İçindeki o sadece ve sadece kendisine ait olan özü ortaya çıkarmak ve onu yaşatmak istiyordu. Çünkü böyle, birden fazla ve kendisinin olmayan ve gerçek mi sahte mi olduğunun ayırdına varamadığı kişilikleri taşıyordu, sıkıntılı bir yük gibi... Peki, gerçek ve sadece ona ait bir özü var mıydı onun? Varsa neredeydi ve kimdi o? Öylesine çok maske kullanmış, öylesine çok değişik kalıplara girmiş, şekil değiştirmek zorunda kalmıştı ki, gerçek niteliğini yitirmiş olarak duruyordu. Belki de hiç olmadığı korkusuna kapılıyordu arada bir. Sık sık o gerçek özünü bulabilmek, ona ulaşabilmek için eve kapanıyor, günlerce hiçbir arkadaşını, yakınını aramıyordu. Kendisine yeni bir koza örmeliydi ve gerçek özünü bulduğunu sanıp, `artık insanların içine çıkabilirim, onları gerçek kişiliğimle görüp, hissedebilirim` diye düşünüyor, yanlarına sevgi ve hasretle koşuyor, ama biraz konuştuktan sonra, konuşmanın yine kendisine ait bir öz olmadığını görüyordu. Bir başkasıydı sanki o. Ya da kimseye ait olmayan birinin özüydü taşıdığı. Unutulmuş, tesadüfen bulunmuş ya da korkudan, kaygıdan alelacele oluşturulmuş yapma bir şeydi. O ânı kotarması için, ilişkileri geçiştirebilmek, kendini orada o an için var edebilmek için yarattığı sahte bir kişilikti sanki...