Yağmurda kanatları ıslanmış bir serçe gibiydim sığınacak bir yer ararken çıktın karşıma ürkmüştüm hani kuşlar kanatları ıslanınca uçamazlar ya bende öyleydim uçamıyordum mahkumdun sana gelmeye bir şeyler çekiyordu beni sana adını koyamadığım bir histi bu güven vermiştin gözlerine bakınca hayatın bütün güzellikleri benimle oluyordu sen bambaşka diyarlardan biriydin gözlerin kötülük görmemiş sözlerin kötü söz söylememiş saftın sevgi doluydun rüyada gibiydim sevmeyi o kadar özlemle beklerken aşkı o kadar özlerken hatta aşk bir daha bana uğramaz derken sevdim seni ama… Ama sen gittin

Şimdi her yer karanlık benim için sokaklar ıssız insanlar kötü korkuyorum dip köşe kaçar oldum hayattan anlamsız soluduğum nefes gözlerim eski gibi bakmıyor artık terkedilmişliğin verdiği acı kondu bakışlarıma sözlerim sustu ortada bir beden var ama ruhum da terk etti beni çünkü tüm benliğimle sevdim ben seni hayatımda bir parçaydın aşktın sen var olma nedeniydin ama gittin nedensiz sebepsiz gittin sen gittin ben bittim.

Senden sonra sevemedim çabalım kendimle bir savaşa girdim ama her zamanki kaybettim yıprandım artık sevebilir miyim bilmiyorum bu kalp tamamen sana aitten başkasını sevebilir miyim ben senin gibi olabilir miyim senin gibi bir kalbe bir çok kişiyi sığdıra bilimiyim kalp kırıp üzebilir miyim senin beni ağlattığın gibi bende başkalarını ağlatabilir miyim ya da sen benim gibi olabilir misin gerçekten aşkı tadabilir misin benim gibi yürekli olabilir misin.

Gerçekler ne kadar acı olsa da biliyorum sen aslında bir hiçsin…
Sevilmeyi
Uğrunda gözyaşı akıtılmayı
Benim kalbimde olmayı
Hak ETMİYORSUN

Hak ettiğini buldun artık bensizsin…

Artık daha fazla böyle yaşayamazdı. İçindeki o sadece ve sadece kendisine ait olan özü ortaya çıkarmak ve onu yaşatmak istiyordu. Çünkü böyle, birden fazla ve kendisinin olmayan ve gerçek mi sahte mi olduğunun ayırdına varamadığı kişilikleri taşıyordu, sıkıntılı bir yük gibi... Peki, gerçek ve sadece ona ait bir özü var mıydı onun? Varsa neredeydi ve kimdi o? Öylesine çok maske kullanmış, öylesine çok değişik kalıplara girmiş, şekil değiştirmek zorunda kalmıştı ki, gerçek niteliğini yitirmiş olarak duruyordu. Belki de hiç olmadığı korkusuna kapılıyordu arada bir. Sık sık o gerçek özünü bulabilmek, ona ulaşabilmek için eve kapanıyor, günlerce hiçbir arkadaşını, yakınını aramıyordu. Kendisine yeni bir koza örmeliydi ve gerçek özünü bulduğunu sanıp, `artık insanların içine çıkabilirim, onları gerçek kişiliğimle görüp, hissedebilirim` diye düşünüyor, yanlarına sevgi ve hasretle koşuyor, ama biraz konuştuktan sonra, konuşmanın yine kendisine ait bir öz olmadığını görüyordu. Bir başkasıydı sanki o. Ya da kimseye ait olmayan birinin özüydü taşıdığı. Unutulmuş, tesadüfen bulunmuş ya da korkudan, kaygıdan alelacele oluşturulmuş yapma bir şeydi. O ânı kotarması için, ilişkileri geçiştirebilmek, kendini orada o an için var edebilmek için yarattığı sahte bir kişilikti sanki...

Uykuların kaçar geceleri
Bir türlü sabah olmayı bilmez
Dikilir gözlerin tavanda bir noktaya
Deli eden bir uğultudur baslar kulaklarında
Ne çarsaf halden anlar, ne yastık
Girmez pencerelerden beklediğin aydınlık
Kapanır yatağına çaresizliğine ağlarsın
Onun unutamadığın hayali
Sigaradan derin bir nefes çekmişcesine dolar içine
Sevmek neymiş birgün anlarsın
 
Birgün anlarsın aslında herşeyin boş olduğunu
Şerefin, faziletin, iyiliğin, güzelliğin
Gün gelirde sesini bir kerecik duymak için
Vurursun başını soğuk taş duvarlara
Büyür gitgide incinmişliğin, kırılmışlığın
Duyarsın
Ta derinden acısını çaresiz kalmışlığın
Sevmek neymiş birgün anlarsın

Birgün anlarsın ne işe yaradığını ellerinin
Niçin yaratıldığını
Bu iğrenç dünyaya neden geldiğini
Uzun uzun seyredersinde aynalarda güzelliğini
Boşuna geçip giden yıllarına yanarsın
Dolar gözlerin için burkulur
Sevmek neymiş birgün anlarsın

Birgün anlarsın sevilen dudakların
Sevilen gözlerin erişilmezliğini
O hiç beklenmeyen saat geldi mi
Düşer saçların önüne ama bembeyaz
Uzanır gökyüzüne ellerin
Ama çaresiz
Ama yorgun
Ama bitkin
Bir zaman geçmiş günlerin uykusuna dalarsın
Sonra dizilir birbiri ardınca gerçekler acı
Sevmek neymiş birgün anlarsın

Birgün anlarsın hayal kurmayı
Beklemeyi
Ümit etmeyi
Bir kirli gömlek gibi çıkarıp atasın gelir
Bütün vücudunu saran o korkunç geceyi
Lanet edersin yaşadığına
Maziden ne kalmışsa yırtar atarsın
O zaman bir çiçek büyür kabrimde kendiliğinden

BİRGÜN SENi SEVDİGİMİ ANLARSIN

Ümit Yaşar Oğuzcan 

gelişinle müthiş bir canlılık verdin ruhuma
gel de düşlerimde seni görürüm diye uyuma
senden başkası girsin istemem bir tek rüyama
ıslatacağım seni hazırla kendini sevgi yağmuruma
sen yanımda varsın diye şu anda dimdik ayaktayım
evrene senin o muhteşem gözlerinle bakmaktayım
mutlulukları heyecanları inan seninle tatmaktayım
sevgimi bir nehir gibi senin o güzel yüreğine akmaktayım
bence sen öylesine harika mükemmel bir kadınsın ki
ömrün boyunca hiç solmayacak yemyeşil bir bahar gibi
sabah olunca değişik renkte açsın gönlündeki çiçeklerin
günden güne çok farklı koksun karanfillerin kırmızı güllerin
ne olursun beni sevmekten korkma tut ellerimi
ölünceye değin senden bir kez bile ayırmam gözlerimi
sakın beni buralarda sensiz sevgisiz ilgisiz bırakıp da
şu minik yüreğimi zifiri karanlıklara boğma bu dünyada
gel seninle bu gece burada gönüllerimizi sözleyelim
birbirimize kavuşacağımız günü şimdiden gözleyelim ...

DembeDem(katrefesan)

zamansız bir sancı sızıyor yüreğimin çatlaklarından.. parmak uçlarım uyuşuyor önce; sonrası yok dünlerim misali çekip gidişine.. sapkın tebessümler takınıyor suratıma hüzün; sana bakarken gözlerim yaş; bense yüzsüzün.. anlık düşler kırılıyor; sol yanımı belirsizlikler sarıyor; gözlerimin camlarını bulutlar kaplıyor; içim intizar sana kanıyor.. alacağın olsun bizi sokaksız şehirlerde bıraktın; ayaklarımıza çamur yüreğimize kan sürüp izini bıraktın.. şimdi git.. izin veriyor sevmem bir başkasını sevmene.. sakın ağlama; zamanı gelince ardından bakıp dünlere; iç çekip hevesle hiç unutamadığın hatıra düşlere.. bir başkası uyurken sana bakıp; saatlerini senin anına satıp; huzuruna erebilecek mi adı sen yakarışların sanki.. sanki sen bir bahar; çiçeksiz kalmış ağaç misali; utanıcakmısın vefasızlığına.. yüzüne haykırsam defalarca ihanetini.. şimdi herkes kendine bencil bu şehirde.. her aşkın kendi hikayesi saklı öksüz yüreklerde.. şimdi her seni seviyorumun ardında sahte bir tebessüm var şimdi her aşığın aklında şehvet dolu bir an var şimdi tüm yaşananlar yarına kadar dünlerse içi boş koca yalanlar.. hadi git farklı yüreklere aynı yalanı fısılda.. SeVmEkSe Bu UğUr'Da NeFeSiN kAdAr KıSa..

Warlıqınla mı başlıyorum güne yoqsa yoqluqunla mı ?
Adını duymak yetiyorsa bu kalbin alvlenmesine
O zaman warsın diyorum her saniye.

Kaçmak istiyorum sessisce, iz bırakmadan.
Usaklaşmak her daim bu kısa waroluşlardan.
Dayanamıyorum çünkü gelip geçici warlıqına;
Sonrası yoqluqunla dolu ya bliyorum ve korkuyorum...


Yorulduqumu hissedebliyorum artık
Sis dolu göslerimin önü ve seçemiyorum yolumu.
Ağır geliyor sewmelerim yüreqime
Biliyorum ve anlıyorum ;
BEN ASLINDA SENİN DEĞİL KENDİ KARANLIĞIMDA KAYBOLUYORUM...