yeter bana yüreğinin gizli bahçesi

   ve göz kapağında sakladığın çiğ tanesi

   varsın bütün yağmurlar güllerin olsun...

   yeter bana rüzgarlara bedel ılık nefesin

   ve kanımı kaynatan buğulu sesin;

   bırak tüm notalar bülbüllerin olsun...

   ben senin yollarına yıllardır kaçağım

   menekşe kokulu boynundur benim çiçeğim;

   varsın tüm  çiçekler dalların olsun...

   bu dingin denizin  sahili yolların olsun

   bu yorgun geminin limanı kolların olsun

       istemem mal, mülk ellerin olsun;

      yeter ki ellerimde ELLERİN olsun...

   "Kimselere diyemediğim şeyleri söylemek istiyorum şimdi sana ey sevgili; kimselere duymadığım, bir nehir kadar coşkulu, yaramaz bir çocuk kadar tutkulu  özlemlerimi sunuyorum sana... Köhne bir liman kadar yorgun, dağdan denize köpük köpük  boşanan sel gibi kararlı, ürkek bir tavşan uykusu kadar hassas sevdamı sunuyorum... Varlığınla kendinden geçmiş; geçmişinden umarsız, geleceğinden umutlu, tutkulu, cuşkulu yüreğimi, beni ben yapan her şeyimi  sunuyorum sana ey sevgili... "ben böyle değildim sonradan oldum" diyen ağlak bir yürek yerine "ben böyle değildim, iyi ki de oldum" diyen, kaybettiği oyuncağını masanın altındaki bir köşede bulmuş  çocuğun  gülümseyen gözleriyle  sana gelmek istiyorum sevgili... Hiç bir rüzgar döndüremez artık beni bu limandan, deniz feneri gözlerinin aydınlığında, kıyılarına doğru ılık  melteminle çırpına çırpına yol alırken...  Çünkü ne limansız bir gemi var, ne de kıyısız bir deniz!  Ben deniz oldum kumların için... Her "kötü" günün ardından gelen bir "iyisi" var çünkü; ve her denizin ıslak kumlarla öpüştüğü bir kıyısı..."