Biliyorum gerçek değilim bende.

inanmak inandırmak istediğim yalanlardan biriyim..

soğuk intihar havası var dışarıda..

ruhumun iki arada kaldığı bi gece yine..

ne yapacağını bilmez ya insan,bilmek istemez hani.

.bi veda tadında bu yazdıklarım.sonsuza başlangıç yapmak istediğim,nefes alırken almama isteğini bitirme zamanı.

.son vermek bazı şeylere..belki de yaşamaya başlamak avucumdakiler.

bilmiyorum..

bilmek istemiyorum..

isteyipte yapabildiğim tek şey bilememek.

.eğer istediklerim olsaydı bu hayatta bu kelimeleri elerim titreyerek bu kağıda yazmak yerine,mutlukla,sevgiyle süslenmiş kelimeleri fısıldardım kulağına..

sen boşver beni..boşverilmesi gereken her şey gibi..

takılıp düşerken sen beni
yukarı çekersen belli mi
yinede inanmam ben sana ..
arkamdaydın gördüm seni
yakamı bırakmayan ellerin hiç pas tutmayan o sözlerin…

aşağı atarken kendimi
yakışır itersen sen beni..

http://happyacrid.blogcu.com/'dan alıntıdır..

En güzel kuşların sesiyle sabah oluyordu İstanbul da.Martılar kız kulesinde,rıhtımda,sarı-
yerde birbirlerine İstanbulu anlatıyorlardı belki
siyahın alın benden dediği kadar karamsar ya da
bir güvercinin kantları gibi beyaz doğru ve yalın bir İstanbul.
İstabulu anlatmak kolay değil,masalsı bir şehir
İstanbul ve birçok iyi ve kötü kahramanlar var bu
şehirde hergün çirkin karga sesleri altında siyah
atlarına binmiş kara sovalyeler var bu sovalyeler
kendi karanlık mat düşünceleri altında öldürüyor bu şehirdeki güzel pamuk prensesleri sorgusuzca
nefretle,tutarsızca.
Daha şimdi bindim vapura kadiköy iskeleden
eminönüne ve ordanda güneşin gülümsemesiyle insan
ların duvarı andıran bakışlarının arasında sultan
ahmet,kapalıçarşı ve o insanı bulutlara yakınlaş
tıran ve belkide küçük bir pamuk yığını gibi
buluta dönüştüren yerebatan sarnıcına.

Güzel İstanbul,yalnız İstanbul,dertli,öfkeli,
gülümseyen İstanbul herkese başka bakan, başka
anlatır İstanbul.Bazen boz kayalıkların yeşil kokusuyla İstanbula göç eden doğulu bir çocuk
bazen yeni doğan bir bebeğin gözlerini ilk açmaya çalışmasıdır.

Birçok yazarın kendi iç dünyasında ki kahramanı-
dır.Benim bile birazdan yorgun düşücek ellerimde
ki sahile vuran martının gözündeki düşüncelerim-
dir İstanbul.
Birçok şairin aşklarıdr ,aldatmalarıdır,bir çok yazarın ağlamalarıdır bir bulutun yağmurunu bırakması gibi ve senin benim herkesin bu şehre balığın denize,rüzgarın buluta,bulutun yağmura duyduğu aşktır ihiyiaçtır İstanbul.
Fatih Sultan Mehmet'in bir serin bahar günü beyaz küheylanına bu İstanbulun fethi bana selamdır demesi gibi,kuran da yazıldığı gibi ,HZ.
Muhammedin buyurduğu gibibu şehrin fethi için savaşanlar şehittir.Şehittir ki o nur akan cennet bahçelerinden feth olunmuş İstabulun gururla izlenmesidir. Ayasofya cami minarelerinden güver
cinlerin bir kısmının dikilitaş bir kısmının galataya mutluluk kanatlandırıp uçmalarıdır İstanbul.
İstanbulda yaşamak cesarettir,itin.çakalın ve bir çok yalancı korkak aslanların kirli pençelerinden kaçmaktır yakalanmamktır bu şehri İstanbulda yem olmamaktır.
Ve sonuçta İstanbul martının denize atılan bir simide özlemidir bir aşktır ,şiirdir ve bir şeyleri büyük umutla yaşatabilmektir İstanbul.

Yazan Gökhan Yüksel...

Karanlık, bir ışıkla dehşet verir aslında çünkü yalnız kalamazsın gölgen vardır yanında

Yalnızım yapayalnız hayat yolunda belki arkamdan gelenler var ama bakmazlar bana , beni güldürün ama ağlarım ben bedenim alışmış ne de olsa

Yalnızlık gülümser ekşi ekşi suratıma ben yalnızken ve ağlarken demekki yalnız değilmişim kendimi yalnız sanırken

Kötümser bir şekilde bakan yok bana karanlık bakar ama o iyidir aslında çünkü düşünme fırsatı verir insana

 Kırmızı kırmızı damlalar yere dökülür onlar benim kanım, ben değil onlar acı çeker yere düşerken ben acı çekerim siz aptal insanlar bana bakarken çünkü size acırım bana küçümser gibi bakıp karşımda dikilirken

Karanlık bir oda her yer kapkara burda, işte hayat budur herkesi beklerim buraya ama beni yalnız bırakın kendinizde yalnız kalın ancak bu şartla

Hiç bir şey istemem bir parça gülebilmek için ağlamak daha güüzeldir rahatlar insan ne de olsa öyleyse gel sende bu karanlık ortama

Bir kaç damla gözyaşı akar gözümden ama ne yapabilirim ki benimde ruhum kayıp hayatın içinde kalbim kırık param parça bir halde ama karanlığın şartı budur mutlu olmalıyım belki de

Alıntıdır.bygothicFB (yazan kişi)